آلودگی کمتر با داروی مشتق از پلاسمای داخل - رسانه مجازی نیلسو

آلودگی کمتر با داروی مشتق از پلاسمای داخل

  • توسط معصومه ستوده
542918 590 - آلودگی کمتر با داروی مشتق از پلاسمای داخل

شاید بسیاری از مصرف‌کنندگان مستمر خون در آستانه روز جهانی اهداکنندگان همواره این نگرانی را داشته باشند که مبادا این فرآورده خونی آلوده باشد و آن‌ها را مبتلا کند. فریبا صیقلی، مدیر همکاری‌های بین‌المللی سازمان انتقال خون در مصاحبه نیلسو صراحت اعلام می‌کند که ایران واردات خون ندارد و تمام محصولات با وسواس بررسی می‌شوند تا آلودگی نداشته باشند همچنان که تاکنون آلودگی گزارش نشده است. مصاحبه نیلسو با صیقلی در ذیل آمده که می‌خوانید…

بیشتر بخوانید:

بیش از بیست سال از مشکل‌آفرینی فرآورده‌های خونی آلوده در کشور گذشته است و این نگرانی همچنان در بین مردم هنگام استفاده از خون وجود دارد. آیا کشور ما وارداتی در حوزه فرآورده‌های خونی دارد؟

81498409 6261190 - آلودگی کمتر با داروی مشتق از پلاسمای داخل
فریبا صیقلی، مدیر همکاری‌های بین‌المللی سازمان انتقال خون

این نکته را باید مورد تأکید قرار داد که ایران به‌هیچ‌عنوان واردات خون، پلاکت و پلاسما ندارد. به این دلیل که نیاز نداشته و اهدای ما صددرصد داوطلبانه است. سازمان بارها اعلام کرده که انتقال خون، سازمانی خودکفاست. پرونده هموفیلی‌ها موجب شد سیاست تولید دارو از پلاسمای ایرانی در دستورکار قرار بگیرد. آن زمان فرآورده‌های خونی آلوده از پلاسمای خارجی تهیه شده بود. به همین دلیل تلاش شد از پلاسمای ایرانی دارو تهیه شود تا مشکلات کمتری به وجود بیاید. در این شرایط سازمان انتقال خون، روی تهیه، سالم‌سازی نظارت کافی را اعمال می‌کند. حتی زمانی که این پلاسما به کشورهای پیشرفته برای فرآوری فرستاده می‌شود، بار دیگر ازنظر سالم‌سازی بازبینی می‌شود. اگر آلودگی در آن وجود داشته باشد، سالم‌سازی انجام شده و به ما بازگردانده می‌شود. این مشکل به این دلیل ایجاد شد که این داروها از پلاسمای خارجی تهیه شده بود؛ البته کشور واردات برخی از داروهای مشتق از پلاسما را که در آن خودکفا نشده همچنان حفظ کرده است. هرچند این موارد استانداردسازی شده و سال‌هاست که هیچ مورد آلودگی گزارش نشده که بیماران بخواهند نگران شوند.

اما در حال حاضر ایران شرایط فرآوری پلاسما را ندارد و ناچار است تا آن را به کشورهای پیشرفته ارسال کند و درنهایت همین داروی فرآوری‌شده در داخل ایران بعد از بازگشت مورد استفاده قرار می‌گیرد. شما برای رفع این مشکل چه تدابیری را در نظر گرفتید؟

سازمان انتقال خون تبدیل پلاسما به دارو را جزء سیاست‌های درازمدت خود قرار داده است. تا زمان رسیدن به این مهم که مستلزم تأمین تجهیزات و امکانات است بهتر است که همین روند ادامه پیدا کند. این رویکرد یکی از توصیه‌های سازمان بهداشت جهانی است که کشورهای فاقد تجهیزات بهتر است که در قالب قرارداد پلاسمای خود را به یک کشور ارسال کرده و بعد از تبدیل به دارو به کشور مبدأ بازگردانده شود. این توصیه به کشورهایی می‌شود که این تکنولوژی را ندارند؛ با این روش جلوی دورریز پلاسما گرفته می‌شود. به همین جهت، پلاسما جمع‌آوری شده و زمانی که به استاندارد لازم دست یافت برای فرآوری به یک کشور اروپایی فرستاده می‌شود.

مدیرعامل سازمان انتقال خون بر اقتصادی کردن چرخه طب انتقال خون تأکید کردند شما به‌عنوان مدیر بین‌الملل برای تحقق این خط‌مشی می‌خواهید چه کار کنید؟ آیا قرار نیست محصولات خونی مازاد صادر شود؟

 نه، ایران صادرات در این حوزه را ندارد. برخی از فرآورده‌ها در حدی است که فراتر از نیاز داخل کشور است. به‌طور مثال، فاکتور 9 در حدی است که امکان فروش و صادر کردن آن وجود داشته باشد، اما به‌هیچ‌وجه نمی‌توان این تصور را داشت که این موضوع شامل محصولاتی چون خون، پلاکت و پلاسما می‌شود. امور بین‌الملل زمانی که قرار شد اقتصاد خون را محقق کند یک کار تحقیقاتی انجام داد و پرسشنامه‌ای را به چند کشور درحال‌توسعه و توسعه‌یافته فرستاد. هدف این بود متوجه شویم آن‌ها هزینه خون خود را چطور تأمین می‌کنند و آیا آن‌ها هزینه‌ای دریافت می‌کنند یا خیر.

چند کشور به این پرسشنامه پاسخ دادند؟

20 کشور به ما پاسخ دادند. 12 کشور توسعه‌یافته همچون آلمان، ژاپن، هلند، سوئد، آمریکا و انگلیس در این گروه قرار می‌گرفتند. جمع‌بندی ما این بود که اکثر کشورها بابت دادن خون پول می‌گیرند؛ البته بیماران این پول را پرداخت نمی‌کنند بلکه بیمه این پول را می‌پردازد. کشوری مانند سوئد توانسته است در این مورد درآمدزایی هم بکند. این کشورها هم خون را به‌صورت داوطلبانه دریافت می‌کنند اما یک‌سری آزمایش‌های پیچیده و فنی بر روی خون انجام می‌‌دهند. این کار هزینه‌ای را به سیستم بهداشتی کشور تحمیل می‌کند که باید جبران شود. نکته مهم این است که خون در حکم دارو است و نمی‌توان دارو را به‌صورت مجانی در اختیار بیمار قرار داد. در کشوری مانند پاکستان که عده‌ای از اهداکنندگان در برابر پول، خون اهدا می‌کنند نیز تمام پولی که به اهداکننده داده شده و هزینه‌ای که بابت آزمایش‌ها پرداخت می‌شود، همگی محاسبه شده و از بیمار گرفته می‌شود. این کار در بیمارستان خصوصی توسط خود بیمار پرداخت شده و در بیمارستان دولتی بیمه این هزینه را پرداخت می‌کند. کشور استرالیا ازجمله کشورهایی بود که به ما جواب داد و اعلام کرد که در حال حاضر سیستم بهداشتی در حال پرداخت این هزینه است، اما قرار است که این روند بازنگری شود. به‌عبارت‌دیگر، می‌خواستند این کار را تعرفه‌گذاری کرده و بیمه‌ها را وارد این حوزه کنند تا بتوانند هزینه را تأمین کنند.

آیا در مورد هزینه تمام‌شده هم مقایسه‌ای انجام دادید؟

بله. نرخ‌گذاری‌های انجام‌شده بسیار متفاوت بوده است. تعدادی از کشورها هزینه 140 دلار را برای هر کیسه خون در نظر گرفتند که کیسه و آزمایش‌ها را در برمی‌گرفت. در برخی از کشورها حقوق پرسنل و کلیه هزینه‌ها را روی کیسه خون سرشکن می‌کنند. این کار بسیار درست است. به‌هرحال همه این هزینه را باید محاسبه کرد و آن‌ها را در نظر گرفت تا قیمت با آن تعیین شود. ارقام بسیار متفاوت هستند، اگر قرار است دولت چند میلیارد تومان بودجه در اختیار انتقال خون قرار بدهد باید آن را روی دو میلیون کیسه خون سرشکن کند. تمام دنیا اذعان دارند که باید هزینه را دریافت کنند، وگرنه با چالش بزرگی مواجه می‌شوند. به همین دلیل این موضوع در دستورکار سازمان انتقال خون قرار گرفته تا این چرخه را اقتصادی کند و بیمه‌ها را پای کار بیاورد.

مهم‌ترین استراتژی شما در حوزه بین‌الملل چیست و چه مواردی را به‌عنوان اولویت‌های خود انتخاب کردید؟

سازمان انتقال خون یک سازمان متمرکز و ملی است که کلیه فرآیندهای انتقال خون را در سراسر کشور مدیریت می‌کند. این ویژگی، سازمان انتقال خون را در منطقه مدیترانه شرقی منحصربه‌فرد کرده است. این ویژگی در کنار سایر ویژگی‌ها سازمان انتقال خون را به یک برند در منطقه تبدیل کرده است. به همین دلیل، فعالیت‌های بین‌المللی ما در چند بخش تقسیم‌بندی می‌شود. روابط دوجانبه با کشورهای همسایه، فعالیت‌های انتقال خون با کشورهای منطقه، فعالیت در شرایط بحران و فعالیت‌های جهانی در اولویت دیگر ما قرار می‌گیرد. فعالیت‌های دوجانبه کشورهای همسایه به دلیل وجود ریشه‌های تاریخی و مذهبی مشترک در اولویت قرار می‌گیرند. این کشورها شامل افغانستان و پاکستان، ترکیه و عراق است. به‌طور مثال، سازمان انتقال خون ایران به کشور افغانستان در طول پنج سال گذشته کمک‌های مشاوره‌ای داده و توانسته سازمان انتقال خون آن کشور را بازسازی کند. این کار در چارچوب فعالیت‌های ما با سازمان بهداشت جهانی صورت گرفته است. مرکز سازمان بهداشت جهانی منطقه که در مصر قرار دارد از ما درخواست کرد تا به افغانستان کمک کنیم همچنان که ایران در اجرای سه پروژه کمک کرده است. همچنین بنا به درخواست سازمان بهداشت جهانی برای سازمان انتقال خون عراق اقداماتی به‌منظور بازسازی انتقال خون و ساماندهی سیستم کنترل کیفی صورت گرفت و همچنان قرار است که کارگاه‌هایی برای آن‌ها برگزار شود.

کمک به کشورهای همسایه برای بازسازی سازمان انتقال خون آیا فقط به موضوع بازسازی محدود می‌شود یا اینکه امکان دارد خون‌های ایرانی هم به این کشور ارسال شود؟

سازمان انتقال خون ارسال خون به هیچ کشوری نداشته و این کار مغایر اساسنامه سازمان انتقال خون است. طبق اساسنامه سازمان انتقال خون موظف است که خون اهداکنندگان ایران را برای نیاز ایرانی‌ها آماده‌سازی کند. از سوی دیگر، زنجیره سرد خون به گونه‌ای است که نقل‌وانتقال آن با مشکلات زیادی همراه می‌شود؛ به همین دلیل این رویکرد در سیاست سازمان وجود ندارد. بیشتر کارهای ما در قالب کمک‌رسانی به این کشورها در قالب موارد آموزشی است که برای این کشورها کلاس‌های کوتاه و میان‌مدت برگزار کردیم که موجب ارتقای کیفی سیستم انتقال خون شده است. کشور لیتوانی در قلب اروپا درخواست کرد که برای این کشور کارگاه آموزشی گذاشته شود، این نشان می‌دهد که جایگاه ایران چقدر بالا رفته است که آن‌ها از کشورهای اروپایی این درخواست نکردند و ایران را شایسته‌تر تشخیص دادند.

وضعیت انتقال خون در ایران و بهره‌گیری از خون اهداکنندگان با استانداردهای جهانی چقدر فاصله دارد؟

 طبق اساسنامه سازمان انتقال خون موظف است که خون اهداکنندگان ایران را برای نیاز ایرانی‌ها آماده‌سازی کند.
طبق اساسنامه سازمان انتقال خون موظف است که خون اهداکنندگان ایران را برای نیاز ایرانی‌ها آماده‌سازی کند.

استانداردها هرساله و به‌صورت مداوم توسط سازمان جهانی بهداشت در زمینه‌های مختلف از جمله انتقال خون تدوین می‌شود. توجه به این استانداردها نشان می‌دهد که این سازمان تمام استانداردها را اجرا کرده و در بسیاری از مواقع جلوتر از استانداردها حرکت کرده و به استاندارد کشورهای توسعه‌یافته دست پیدا کرده است.

در چه مواردی شما در حد کشورهای توسعه‌یافته هستید؟

در موضوع اهدای خون. اهدای خون در ایران صددرصد داوطلبانه و بدون چشمداشت مالی است. ایران از سال 2007 به این استاندارد در منطقه امرو یا همان مدیترانه شرقی دست پیدا کرد. ایران در بین 23 کشور غرب آسیا و شمال آفریقا به‌عنوان اولین کشور در رتبه نخست قرار گرفت و بعد از ایران کشور امارات قرار می‌گیرد. در کل این منطقه تنها دو کشور به این استاندارد دست پیدا کرده است. از سوی دیگر، در استاندارد اهدا به ازای جمعیت مورد توجه قرار می‌گیرد که 27 در هزار نفر جمعیت است. تاکنون هیچ کشوری نتوانسته به این استاندارد دست پیدا کند. این استاندارد در منطقه منحصربه‌فرد بوده و اختصاص به ایران دارد. با توجه به این استاندارد می‌توان گفت که ایران در زمره کشورهای توسعه‌یافته قرار می‌گیرد.

نگاه جهانی به سازمان انتقال خون ایران چیست؟

خیلی سؤال خوبی کردید. با توجه به همین فعالیت‌ها، استانداردها و فعالیت‌های آموزشی سازمان انتقال خون به‌عنوان مرکز همکار سازمان بهداشت جهانی از سال 2013 انتخاب کند. مفهوم این است که ایران به دلیل توانمندی و دستیابی به استانداردها می‌تواند آموزش داده و کارهای پژوهشی انجام دهد. سازمان انتقال خون و مؤسسه عالی طب انتقال خون که این عنوان را دارند، مسئولیت فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و اقدامات مرتبط با مراکز انتقال خون در منطقه را برعهده دارد. ایران به‌عنوان مشاور و برگزارکننده دوره‌های آموزشی فعالیت می‌کند. این رویکرد برندینگ ما بوده و به همین دلیل سازمان بهداشت جهانی ایران را به‌عنوان مرکز همکار انتخاب کرده است.

چرا باید پلاسما در داخل کشور تولید شود؟

هر کشوری به دلیل بیمارانی که دارد به داروهای مشتق از پلاسما نیاز دارد. این داروها را می‌تواند از پلاسمای مردم خود تهیه کند یا اینکه از پلاسمای مردمان سایر کشورها تهیه کند. اگر این دارو از پلاسمای مردم کشور خودمان تهیه شد درواقع احتمال انتقال بیماری سایر کشورها به داخل کشور جلوگیری شده و می‌توان جلوی آن را گرفت. این مهم‌ترین فلسفه تولید دارو از پلاسمای داخلی است. زمانی که دارو از پلاسمای داخل تهیه می‌شود حتی اگر شرایطی ایجاد شود که به ما پلاسما ندهند و تحریم سخت‌گیرانه اعمال شود بازهم می‌توان از پلاسمای داخل دارو تهیه کرد. اگر دارویی در جهان کم شود، کشورهایی که از وضعیت مالی بهتری برخوردارند آن دارو را برای خود برمی‌دارند و کشورهایی با وضعیت مالی بدتر کمتر دارو به‌دست می‌آورند. به‌هرحال یک‌سری منابع محدود وجود داشته و متقاضیان بسیار زیاد هستند؛ به همین دلیل، این کشور منابع محدود را در اختیار گرفته و دلیلی وجود دارد که این منابع محدود به سایر متقاضیان داده شود. نکته دیگر این است که از نظر اقتصادی بسیار مقرون‌به‌صرفه است که هر کشوری دارو را از پلاسمای داخلی تهیه کند. همه این عوامل موجب شده که تولید داروی مشتق از پلاسما از پلاسمای تولید داخل به‌عنوان منطقی‌ترین راهکار در پیش گرفته شود. خوشبختانه این روند بسیار مفید و مؤثر بوده و کشور ما در این زمینه موفقیت‌های بزرگی به دست آورده است.

هزینه پلاسمای تولید داخل نسبت به پلاسمای وارداتی مقرون‌به‌صرفه است. به‌هرحال شما منابع انسانی گسترده و امکانات زیادی را به کار می‌گیرید. به عبارت بهتر، در مقام هزینه و فایده این کار مفید به نظر می‌رسد؟

به‌طور قاطع می‌توان گفت که بین پلاسمای تولید داخل با پلاسمای تولید کشورهای دیگر که ما خریداری می‌کنیم تفاوت چشمگیری وجود دارد. سازمان غذا و دارو همواره بر این نکته تأکید کرده است که تفاوتی چشم‌گیر بین قیمت پلاسمای تولید داخل و پلاسمای تولید خارج وجود دارد.

حالا این تفاوت چه تأثیری می‌تواند روی قیمت دارو داشته باشد؟

 زمانی‌که این تفاوت زیاد وجود دارد داروهای مشتق از پلاسمای تولید داخل به دنبال تعرفه‌گذاری و قیمت‌گذاری قیمت پایین‌تر و ارزان‌تری پیدا می‌کنند. درنتیجه فروشندگان خارجی در زمینه فروش داروهای کمیاب ناچار می‌شوند تا قیمت خود را پایین بیاورند. به‌هرحال امکان مقایسه به وجود می‌آید. خریدار ایرانی این نکته را مورد توجه قرار می‌دهد که این ویال دارو از پلاسمای تولید داخل 200هزار تومان می‌شود. وقتی فروشنده خارجی از این قیمت مطلع می‌شود در نتیجه درمی‌یابد که ایران مشتری محصولش نخواهد شد؛ به همین دلیل هزینه را کاهش می‌دهد. به‌عبارت‌دیگر، این هزینه‌ها کاهش یافته و به قولی تعدیل می‌شوند. این روش راهکاری است تا قیمت دارو را بتوان کنترل و از افزایش قیمت‌ها جلوگیری کرد.

قبلی «
بعدی »

اکانت اینستاگرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer