آیا مدارس خلاقیت را نابود می‌کنند؟! - رسانه مجازی نیلسو

آیا مدارس خلاقیت را نابود می‌کنند؟!

"آیا مدارس خلاقیت را نابود می‌کنند؟" این سئوالی است که سال‌ها ذهن کن رابینسون را به خود مشغول کرده است.

  • توسط مارال لاریجانی
آزمون مدارس خلاقیت

 رابینسون اعتقاد دارد که خلاقیت مثل سواد است و هر کس خلاق نباشد، گویی که بی‌سواد است. اما چه زمانی و کجا خلاقیت از ما گرفته می‌شود؟ همه ما خلاق و به گفته رابینسون باسواد پا به این دنیا می‌گذاریم، اما احتمالاً درست زمانی خلاقیت خود را از دست می‌دهیم که برای سوادآموزی وارد مدارس می‌شویم.

چرا مدارس تا این اندازه در معرض اتهام کشتن خلاقیت دانش‌آموزان هستند؟

یکی از ویژگی‌های نظام‌‌های آموزشی خلاقیت‌کش ، این است که در مدرسه خطا کردن ممنوع است و سیستم آموزشی به ما می‌آموزد که اشتباه نکن و اینگونه دختر یا پسر خوبی هستی. بنابراین، دولت‌ها برای اینکه اشتباهات و خطای کودکان را به حداقل ممکن برسانند، شروع به طراحی نظام آموزشی سراسری کردند که برای تمام سوالات یک جواب مشخص و برای تمام مسائل، یک راه‌حل خاص وجود داشته باشد. پس معلمان نیز به اجبار، فکر و عمل کردن کلیشه‌ای و قالبی را به دانش‌آموزان یاد داده و تقویت می‌کنند. در این نظام آموزشی، معمولا ریاضیات، علوم و ادبیات از ارزش بالاتر برخوردارند و در مراتب بعد، علوم انسانی و در نهایت، هنر و ورزش قرار می‌گیرد.

مدارس مونتسوری
یکی از نمونه مدارس مونتسوری

نظام‌‌های آموزشی خلاقیت‌کش که تفکر یکنواخت علمی را در کلاس‌های درسی آموزش می‌دهند، باعث می‌شوند که دانش‌آموزان تبدیل به حافظان صرف کتاب‌ها شوند. آنها از همان روز اول مدرسه، به فکر سوالات پایان ترم هستند که غالباً هم به شکل چهار گزینه‌ای، سئوالات قالبی و یکنواخت طرح می‌شود و پاسخ‌های مشخصی دارد. معولاً سئوالی خارج از کتاب در ذهن دانش‌آموزان ایجاد نمی‌شود یا اگر ایجاد شد، معلمان اندکی هستند که بتوانند به آن سوال‌ها پاسخ دهند، چرا که خود معلمان نیز محصول همین نظام آموزشی هستند.

محتوامحور بودن نظام آموزشی نیز دردسر دیگری است. یعنی یکسری محتوای تعیین شده به صورت انتزاعی به دانش‌آموزان آموزش داده می‌شود. البته اگر معلم بخواهد خلاقیتی داشته باشد و از آموزش عملی استفاده کند، به دلیل کمبود وقت و حجم زیاد درس‌ها با مشکل مواجه خواهد شد. بنابراین، درست در سنین 7 تا 12 سالگی که کودک در مرحله تفکر عینی از مراحل ژان پیاژه، روانشناس بزرگ کودک، قرار دارد و تنها با لمس، تجربه کردن و دیدن عینی آموزش می‌بیند، باید یکسری مسائل را فقط در ذهنش حلاجی کند.

موضوع دیگر در کلاس‌های خلاقیت‌کش، پرجمعیت بودن کلاس‌هاست. این امر باعث می‌شود که معلم در مرکز توجه قرار بگیرد و کلاس‌ها کاملا به صورت معلم‌محور اداره شود تا موارد درسی موجود در برنامه در زمان مقرر شده آموزش داده شود. در این کلاس‌ها شاهد این هستیم که معلم مطلبی را روی تخته می‌نویسد و دانش‌آموز با سرعت در حال نوشتن همان مطالب در جزوه است و نمی‌داند مطلب را متوجه شود یا جزوه بنویسد. هچ چیز خارج از خط مشی وجود ندارد و همین هم اشتیاق و عشق به تحصیل را می‌کشد.

 از سوی دیگر، با پرجمعیت بودن کلاس‌ها، فرصت پاسخ دادن به سوالات دانش‌آموزان نیست و بارها شاهد این پاسخ معلمان هستیم که وقت نیست، شاید زمانی دیگر. نتیجه چیست؟ دلسردی کودک که اگر دوباره ایده‌ای به ذهنش رسید، بیانش نکند؛ چرا که فکر می‌کند ایده‌هایش جالب نیستند و اعتمادبنفس سرکوب می‌شود. اما چه کسی می‌داند اگر به این ایده‌ها توجه می‌شد، چه نتایجی که نمی‌توانست به ثمر بنشیند؟

همچنین، در مدارس خلاقیت‌کش، از آنجا که این این فکر وجود دارد که کودکان باید مدیریت شوند و همگی انتظارات و توانایی و نگرش تقریبا یکسانی داشته باشند، تفاوت‌ها با سرزنش و تحقیر مواجه شده و پذیرفته نمی‌شود. اما خلاقیت از دل همین تفاوت‌ها ایجاد می‌شود و وقتی همه با هم یکسان عمل کنند، خلاقیت و سوادی وجود ندارد.

پس این نظام آموزشی برای چه خوب است؟ وقتی تنها قسمتی از مغز کودکان را پرورش می‌دهد و او را برای هیچ چیز دیگر آماده نمی‌کند؟ وقتی هیچ موفقیتی را تضمین نمی‌کند و داشتن سواد به معنای داشتن زندگی بهتر نیست؟ وقتی انسان‌هایی که حتی تحت فشار استاندارهای مدارس خلاق می‌مانند، با معیارهای نظام آموزشی موفق نیستند و سرکوب می‌شوند؟ کجا باید دانش‌آموزی را تربیت کرد که علاوه بر آموزش دیدن مهارت‌های تحصیلی، مهارت‌های ضروری تحصیلی را نیز بیاموزند و مسئولیت زندگی و جامعه‌ای را که در آن زندگی می‌کنند را بپذیرند؟

یکی از کسانی که در ایجاد مدارسی با سیستم نوین آموزشی پیشگام است، ماریا مونتسوری است که در ادامه به معرفی او و مدارسی که ابداع کرد، می‌پردازیم.

ماریا مونتسوری که بود؟

ماریا مونتسوری
ماریا مونتسوری

دکتر ماریا مونتسوری (1870-1952)، پزشک و انسان‌شناس ایتالیایی بود که زندگی‌اش را وقف درک نحوه رشد کودکان از نظر اجتماعی، فکری، جسمی و معنوی کرد. او با بررسی دقیق کودکانی از سراسر جهان، الگوهای جهانی و همگانی رشد و تحول را کشف کرد که بدون توجه به فرهنگ و یا دوران زمانی که در آن زندگی می‌کنند، در همه کودکان یافت می‌شود.

دکتر مونتسوری یکی از اولین زنان ایتالیایی بود که به عنوان پزشک موفق به دریافت دانشنامه شد. وی به دلیل علاقه به رشد و تحول انسان، در کلینیک کودکان مبتلا به بیماری‌های روانی و بعداً هم به مدرسهOrthophrenic  رم که از کودکان با چالش‌های جسمی، روانی و هیجانی نگهداری می‌کرد، مشغول به کار شد. در این مدت، دکتر مونتسوری در مورد لزوم توجه اروپا به نیازهای کودکان و ارزش آنها برای آینده جوامع سخنرانی کرد. وی بر لزوم تغییر نگرش ما در مورد کودکان و نحوه درمان آنها تأکید داشت.

کودکان و درمان آنها

در سال 1907، دکتر مونتسوری مسئولیت مراقبت از گروهی از کودکان را در منطقه زاغه‌نشین سن لورنزو رم به عهده گرفت و آنجا به اهمیت یک محیط مثبت و پرتحرک که مطابق با نیازهای رشدی کودک تغییر می‌کند، پی برد. مونتسوری با مشاهده بچه‌ها و واکنش آنها به محیط، دید که آنها توانایی‌ها و علاقه‌هایی از خودشان نشان می‌دهند که از انتظارات او فراتر است.

دکتر مونتسوری نخستین دوره بین‌المللی آموزش خود را در سال 1913 در ایتالیا و اولین دوره آموزش آمریکایی خود را در سال 1915 در کالیفرنیا برگزار کرد. سرانجام  احساس کرد زمان آن رسیده است تا دوره‌های آموزشی خود را در سراسر جهان برگزار کند. به همین دلیل، او انجمن بین‌المللی (AMI) مونتسوری را در سال 1929 تأسیس کرد که تا به امروز همچنان معلمان باکفایت زیادی را در سراسر جهان تربیت می‌کند.

دکتر مونتسوری در سال ، 1950 و 1951 نامزد دریافت جایزه صلح نوبل شد و تا زمان مرگ خود به کار، تدریس و نوشتن ادامه داد. در طی صد سال گذشته، کودکان سراسر جهان از این رویکرد آموزشی بهره‌مند شده‌اند که از محیط طبیعی حمایت، مراقبت و حفاظت نیز می‌کند. میراث ماریا مونتسوری در کودکانی باقی مانده است که زندگی آنها با کشف‌های او در مورد زندگی، همراه است.

به قول خودش:

“تصور من از آینده دیگر افرادی نیست که امتحان می‌دهند و براساس آن مدرک می‌گیرند … بلکه افرادی هستند که با فعالیت خود از طریق تلاش و اراده، از یک مرحله استقلال به مرحله بالاتری عبور می‌کنند که تکامل درونی فرد را شکل می‌دهد” (مقدمه‌ای از کودکی تا بزرگسالی، کلیو).

ماریا مونتسوری
دکتر مونتسوری در سال ، 1950 و 1951 نامزد دریافت جایزه صلح نوبل شد و تا زمان مرگ خود به کار، تدریس و نوشتن ادامه داد

“… کودکان خودشان جمله‌ای پیدا کرده‌اند که این نیاز درونی را بیان کند: به من کمک کن تا این کار را خودم انجام دهم”! این درخواست پارادوکسیک چقدر فصیح است! … اینجاست که تصور ما با آن جهان که در آن بزرگترها همه کارها را برای کودک انجام می‌دهند و همچنین، محیط غیرفعالی که بزرگترها در آن کودک را به حال خود رها می‌کند، متفاوت است “- راز دوران کودکی ، ص. 213

 در کلاس‌های مونتسوری چه می‎‌گذرد؟

کلاس‌های درس مونتسوری مکان‌های آرام و شاد هستند که برای پاسخگویی به نیازهای تکاملی هر کودک در هر مرحله از زندگی آنها طراحی شده‌اند.

کلاس‌های مونتسوری مکان‌های زیادی برای یادگیری و بازی کودکان به روش‌های مختلف دارند: بازی تنهایی، دو نفره، در گروه‌های کوچک، در گروه‌های بزرگ، درون یا بیرون کلاس، در میزها، روی زمین و … . کلیه موارد موجود در محیط به مثل مبلمان، قفسه‌ها، ظروف، لوازم تمیز کننده و خود ابزارهای مونتسوری با توجه به سایز کوچک کودکان ساخته می‌شود. هیچ مرکز کانونی برای کلاس وجود ندارد. این نشان می‌دهد که معلم کانون توجه کودکان نیست؛ بلکه همه آنها با هم یک جامعه قرار دارند. رنگ‌های روشن و جذاب‌، مواد طبیعی، اشیاء فرهنگی جذاب و تصاویر جالب روی دیوار، همگی تجربه‌های حسی و فکری پیچیده‌ای را برای کودکان فراهم می‌کنند. وقتی کودکان برای اولین بار وارد یک محیط مونتسوری می‌شوند، وقتی می‌فهمند این مکان برای آنها طراحی شده و مناسب آنها است، احساس احترام و عزت‌نفس پیدا می‌کنند.

کلاس‌های مونتسوری
کلاس‌های درس مونتسوری مکان‌های آرام و شاد هستند که برای پاسخگویی به نیازهای تکاملی هر کودک در هر مرحله از زندگی آنها طراحی شده‌اند.

در کلاس‌های درس مونتسوری به کودکان آموزش داده می‌شود که چگونه تعاملات اجتماعی خود را تنظیم کنند. معلم از طریق فعالیت‌های بازی نقش جالب و الگوسازی مناسب، بهترین روش پاسخگویی به بحث و جدل یا موقعیت‍‌های جدید را نشان می‌دهد. در نتیجه کودک این امکان را دارد که هنگام بروز مشکل واقعی، با اعتماد به نفس و اجتماعی رفتار کند. نتیجه نیز یک کلاس خود-تنظیم‌کننده است که در آن تنش‌های اجتماعی طبیعی بیشتر توسط خود کودکان حل می‌شود و نیازی به دخالت بزرگترها نیست.

کودکان آزادانه در محیط رفت و آمد می‌کنند، فعالیت‌هایی را انتخاب می‌کنند که به آنها علاقه دارند، یا با معلم به صورت جداگانه و یا در گروه‌های کوچک کار می‌کنند. حرکت آنها توسط معلم محدود نمی‌شود، مگر اینکه خودشان، افراد دیگر یا محیط اطراف آنها را به خطر بیندازد. محیط‌های بیرونی نیز در مدارس مونتسوری از اهمیت بالایی برخوردار است و فرصت‌هایی را برای تعامل با دنیای طبیعی فراهم می‌کند.

اصول راهنما

اصول راهنمایی آموزش مونتسوری در تمام سطوح سنی یکسان است و در بیش از یک صد سال کار با کودکان در سراسر جهان ریشه دارد.

توجه

ماریا مونتسوری عمیقاً به کودکان و توانایی‌های رشدی که آنها را به سوی تجربیات مشخص سوق می‌دهد، احترام می‌گذاشت. آموزش مونتسوری رابطه بزرگسال/ کودک را به رابطه‌ای که در آن، کودک مرکز یادگیری خودش است، تغییر داد. در کلاس‌های درس مونتسوری، معلمان به کودکان به عنوان افراد جداگانه و منحصر به فرد احترام می‌گذارند. آنها کودکان را راهنمایی می‌کنند تا به دیگران و اشیاء موجود در محیط خود احترام بگذارند و با بزرگتر شدن کودک، به ارتباط بین همه موجودات زنده و غیر زنده را درک کنند و به آنها احترام بگذارند که به آگاهی عمیق نوجوانان از شبکه پیچیده وجود انسان منجر می‌شود.

محیط آماده

نیازهای کودکان با گذر از مراحل رشد تغییر می‌کند. در هر سطح از آموزش مونتسوری، این تفاوت با آماده سازی محیط کلاس، مورد توجه قرار می‌گیرد. محیط به هر طریق برای رشد بهینه از نظر جسمی، شناختی، اجتماعی و عاطفی آماده می‌شود. با هماهنگی فعالیت‌ها در محیط با آنچه که هر کودک در هر لحظه به آن نیاز دارد، مونتسوری انرژی کودکان را برای رشد و یادگیری آزاد می‌کند.

هر موادی در کلاس‌های مونتسوری از یک جنبه از رشد کودک حمایت می‌کند و بین علایق طبیعی کودک و فعالیت‌های در دسترس او هماهنگی ایجاد می‌کند. کودکان می توانند با تجربه و سرعت خودشان یاد بگیرند. آنها می‌توانند هر لحظه به کنجکاوی های طبیعی که در همه انسان ها وجود دارد پاسخ دهند و پایه و اساس محکمی برای یادگیری مادام العمر ایجاد کنند.

کلاس‌های مونتسوری
هر موادی در کلاس‌های مونتسوری از یک جنبه از رشد کودک حمایت می‌کند و بین علایق طبیعی کودک و فعالیت‌های در دسترس او هماهنگی ایجاد می‌کند- نمونه‌ای از کلاس‌های مونتسوری در هندوستان

در روش مونتسوری، آموزش بیشتر بر پایه کار با عینیات و محسوسات است که کودکان بیشتر تا سنین 12 سالگی برای یادگیری به آنها متکی هستند. کودکان کمتر نیاز به یادگیری مباحث انتزاعی دارند و با استفاده از انواع ابزار و وسایلی که به طور دقیق برای تقویت مهارت‌های مختلف طراحی شده‌اند، کار کرده و مباحث الفبا، ریاضی، علوم و زبان را می آموزند. استفاده از حس لامسه در کنار سایر حواس، به کودک کمک می‌کند درک همه جانبه و بهتری از مسائل پیرامون خود بیابد و کمتر فراموش کند.

یادگیری با دست

کلاس‌های درس مونتسوری محیط‌های تعاملی هستند که در آن کاوش‌های دستی نه تنها تشویق می‌شود، بلکه لازم است. با استفاده از ذهن، بدن و حواس، یادگیری به فعالیتی تبدیل می‌‌شود که کل کودک را درگیر می‌کند. محیط‌های مونتسوری برای مشغول کردن معنادار کودکان، اشیاء و فعالیت‌های زیادی را ارائه می‌دهد که گرایش طبیعی کودکان را به سمت فعالیت دنبال می‌کنند.

کلاس‌های مونتسوری
کشف

یکی از عمیق‌ترین اختلافات بین آموزش مونتسوری و آموزش معمولی این است که در  کلاس مونتسوری به کودکان، فرصت تجربه کشف جواب سوالاتشان داده می‌شود. کشف کردن، یک تجربه یادگیری بسیار عمیق‌ است و عشق مادام العمری را برای یادگیری به عنوان یک فرآیند خودمحور حل مسئله و کشف ایجاد می‌کند.

کلاس‌های مونتسوری
معلمان آموزش دیده به روش مونتسوری

معلم آموزش دیده مونتسوری، کودک را به فعالیت‌ها و تجربیات در محیط آماده کلاس پیوند می‌‌دهد. آموزش تخصصی منجر به دانش عمیق در مورد رشد کودک، اهداف و استفاده از هر فعالیت و درک چگونگی شکوفایی و حفظ هارمونی اجتماعی در کلاس می‌شود.

مدارس مونتسوری

معلم در روش مونتسوری، تدریس نمی‎‌کند، چیزی را یاد نمی‎دهد بلکه یک راهنمای تسهیل گر در کنار کودک است. معلم به او کمک می‌کند که خودش راهش را بیابد، کودک خود پاسخ سوالاتش را پیدا می‌کند، نیازهایش را رفع می‌کند و فعالیت‌ها را به روش خود و با هر سرعتی که دوست دارد انجام می‌دهد.

خیال پردازی

کلاس‌های درس مونتسوری از پیشرفت تخیل و خلاقیت در هر مرحله از یادگیری پشتیبانی می‌کنند. فعالیتهای بی‌انتها به کودکان امکان می‌دهد که ایده‌ها و روابط جدیدی را کشف کنند و زمینه‌ای را برای ابراز خود و خلاقیت فراهم کنند. در سال‌های اخیر، خیال‌پردازی از طریق کشف حسی جهان مورد توجه زیادی قرار گرفته است که تخیل کودک و بیان خلاق او را به دنبال دارد.

آزادی انتخاب

ماریا مونتسوری باور داشت که در صورت آزادی انتخاب در محدوده مرزهای روشن، محکم و معقول، کودکان به روش مثبتی عمل می‌کنند که باعث رشد و تحول آنها می‌شود. این در حالی است که بسیاری از مردم فکر می‌کنند آزادی به این معناست که بچه‌ها می‌توانند هر کاری که می‌خواهند، انجام دهند. اما مونتسوری اعتقاد داشت  این آزادی بدون مرز است که معنای رها شدگی می‌دهد. در کلاسهای درس مونتسوری انتظارات واضح است و کودکان عواقب طبیعی و منطقی انتخاب‌های خود را تجربه می‌کنند. این آزادی در محدوده رشد طبیعی، خود-تنظیمی کودکان در کلاس و همچنین، در جامعه را فراهم می‌کند.

استقلال

کودکان نیاز به استقلال را به شدت احساس می‌کنند؛ آنها می‌خواهند کارهایی را برای خود انجام دهند و در دنیای اطراف خود مشارکت داشته باشند. در کلاس‌های درس مونتسوری، این حرکت طبیعی به سمت استقلال، از طریق تجربیات عملی، اجتماعی و فکری پرورش می‌یابد. کودک به یک عامل فعال در آموزش و پرورش خود تبدیل می‌شود و می‌گوید: “به من کمک کن تا خودم این کار را انجام دهم”.

مدارس مونتسوری
منابع والدین

اهداف  مونتسوری برای کودکان اغلب مطابق با اهداف والدین برای فرزندانشان است: این که کودکان به افراد و چیزهای اطراف خود احترام بگذارند و از آنها مراقبت کنند، هنگام یادگیری از آن لذت ببرند و مسئولیت اعمال خود را به عهده بگیرند.

رشد و تحول کودک و مونتسوری

مدرسه باید چیزی بیش از مهارت‌های آموزشی به کودکان ارائه دهد. باید به آنها کمک کند تا به افرادی با اعتماد به نفس، مستقل، دلسوز و با انگیزه تبدیل شوند. هدف از آموزش مونتسوری رشد کل افراد است؛ کسی که بیشتر از جمع نمرات آزمون‌های استاندارد مدارس باشد.

رشد شخصیت کودک نیز برای مونتسوری اهمیت زیادی دارد. معلمان مونتسوری تلاش می‌کنند در کودک احساس مسئولیت و ارتباط با دیگران و چیزها را در کودک ایجاد کنند. کودکان می‌آموزند که انتخاب‌های آنها عواقبی دارد؛ نه تنها در روابط بین فردی، بلکه در کل جهان نیز عواقبی به دنبال خواهد داشت. اگر بگذاریم کودک عواقب بی‌خطری را به دنبال ‌انتخاب‌های خودش تجربه کند، می‌آموزد که برای کنترل عواقب منفی و تقویت نتایج مثبت، خودش را کنترل کند. این خودتنظیمی، هسته اصلی حرکت کودک به سمت اعتماد به نفس و استقلال است.

کلاس‌های مونتسوری

در کلاس‌های درس مونتسوری، مهارت‌های آکادمیک در زندگی طبیعی کلاس ادغام می‌شوند. از طریق بازی دستی، ابتدایی‌ترین اصول ریاضیات و سوادآموزی از طریق بازی‌ها، فعالیت‌ها و با مطالب ویژه‌ای که برای کودکان جذاب است، معرفی می‌شوند. بر خلاف کودکان مدارس دیگر، کودکان در مدارس مونتسوری از ریاضی، خواندن و نوشتن لذت می‌برند و مشتاقانه منتظر درس بعدی خود هستند. این باعث ایجاد عشق به یادگیری می‌شود که در طول زندگی کودک با او همراه خواهد بود.

درک نیازهای رشد کودکان در ایجاد روابط مثبت بین والدین و فرزند از اهمیت بسیاری برخوردار است. کودکان، به ویژه کوچکترها، به شدت تحت تاثیر نیازهای رشدی خود هستند که بعضی اوقات مخالف نیاز والدین آنهاست. با درک نیاز کودک به حرکت به سمت استقلال، یاد می‌گیریم تا زمان و مهارت‌های لازم برای رسیدن به استقلال را به او پیشنهاد دهیم. تلاش جدی که او در کارهای کوچک و تکراری به کار می‌برد، عمیقا برایش رضایت بخش است و نتیجه نهایی اعتماد به نفس و راحتی در مهارت‌هایش است. اگر به او اجازه داده نشود که کار را به اتمام برساند‌، ممکن است به شدت واکنش نشان دهد. این نوع تقابل، که ناشی از نیازهای متناقض بزرگسالان و کودک است، یکی از اصلی‌ترین موانع ایجاد روابط هماهنگ بین بزرگسالان و کودکان را نشان می‌دهد.

what to look for in montessori school 1024x683 - آیا مدارس خلاقیت را نابود می‌کنند؟!

یکی از اصول مهم تئوری مونتسوری این است که این رابطه هماهنگ از طریق فهمیدن اینکه چرا کودکان اینگونه عمل می‌کنند، محقق می‌شود. به این ترتیب، اگر با صبر و حوصله به آنها تجربه‌هایی بدهیم که درونشان را ارضا کند، رشد درونی‌شان تحریک می‌شود. کل محیط مونتسوری برای پاسخگویی به این انگیزه‌ها و ارضای آنها از طریق فعالیت شخصی کودک طراحی شده است. در مدارس مونتسوری، کودکان هنگام یادگیری، احترام و مراقبت از افراد و چیزهای اطراف خود را نیز یاد می‌گیرند و مسئولیت اقدامات خود را بر عهده می‌گیرند. این آماده سازی واقعی برای زندگی واقعی است.

آماده‌سازی فیزیکی خانه

محیط خانه نیز بسیار اهمیت دارد تا آنچه در مدرسه آموخته می‌شود در خانه نیز تمرین شود. آماده سازی محیط کودک با بزرگ شدن او تغییر می‌کند. هنگامی که کودک خیلی کوچک است، تأکید بر ایمنی، افزایش استقلال و دسترسی به اسباب بازی‌ها و فعالیت‌های مناسب است. به عنوان مثال، یک کودک خردسال ممکن است یک میز کم ارتفاع در آشپزخانه داشته باشد که روی آن یک لیوان و یک پارچ کوچک آب در دسترس باشد. این به کودک اجازه می‌دهد هر زمان که تشنه است، خودش آب بخورد. این نوع آماده سازی محیط خانه می‌تواند به طرق مختلف تکرار شود و تجربیات خودگردانی را که کودک در کلاس مونتسوری دارد، تمرین کند.

محیط‌های Montessori از یادگیری کودکان از بدو تولد تا دبیرستان پشتیبانی می‌کنند:

کودک نوپا/ خردسال

برای کودکان بین سنین تولد تا سه سال

  • محیطی ایمن، جذاب و پرورشی برای کودک فراهم می‌شود؛
  • اعتماد به نفس و اعتماد به جهانشان تقویت می‌شود؛
  • اعتماد به نفس‌شان در توانایی‌های جدید تقویت می‌شود؛
  • ایجاد هماهنگی حرکتی ناخالص، مهارت‌های حرکتی خوب و مهارت‌های زبانی؛
  • فرصت‌هایی برای به دست آوردن استقلال در کارهای روزانه ارائه می‌شود.

دوره مقدماتی

برای کودکان سه تا شش ساله

  • رشد استقلال عملکردی، پایداری وظایف و خودتنظیمی تقویت می‌شود؛
  • رشد اجتماعی از طریق احترام، ارتباطات واضح و عواقب ایمن و طبیعی تقویت می‌شود؛
  • منابع و مواد متنوعی برای تصفیه ادراک حسی و رشد سواد و درک ریاضی وجود دارد؛
  • فرصت هایی برای اکتشاف تخیلی فراهم آورده می‌شود که منجر به اعتماد به نفس و خلاقیت خواهد شد.

دوره ابتدایی

برای کودکان شش تا دوازده سال (مقطع ابتدایی اول، شش تا نه ساله؛ ابتدایی دوم، نه تا دوازده سال)

  • فرصت‌هایی برای کاوش‌های فکری مشارکتی ارائه می‌شود که در آن از زعلایق کودک حمایت می‌شود؛
  • از تقویت اعتماد به نفس، تخیل، استقلال فکری و خودکارآمدی حمایت می‌شود؛
  • نقش کودک در جامعه، فرهنگ و جهان طبیعی خود درک و تقویت می‌شود.

نوجوانی (یا مدارس مزرعه)

برای نوجوانان از سن دوازده تا پانزده سال

  • در حالت ایده‌آل یک مزرعه کار است که در آن، نوجوانان درگیر کلیه جنبه‌های اداره مزرعه و ایفای نقش‌ها اقتصادی هستند، اما این محیط لزوما فقط شبیه به مزرعه نیست و کارهای شهری را نیز شامل می‌شود؛
  • به بزرگسالان جوان در درک چهارچوب‌های گسترده تر کمک می‌شود؛
  • زمینه ای را برای استفاده عملی از دانش آموخته شده فراهم می‌شود؛
  • بر تقویت ابراز خود، اعتماد به نفس واقعی و چابکی در روابط بین فردی تأکید می‌شود.
قبلی «
بعدی »

اکانت اینستاگرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer