بادسان و ایویکو، سبک وزن‌های دوست داشتنی - رسانه مجازی نیلسو

بادسان و ایویکو، سبک وزن‌های دوست داشتنی

نگاهی به دو خودرو تجاری سبک وزن عرضه شده در کشورمان

در دهه هفتاد و هشتاد شمسی که در برهه اول، واردات دوباره خودرو آغاز شده بود و در بازه دوم هم صنعت خودروسازی چه در بخش سبک و چه سنگین جان تازه‌ای گرفته بود، خودرو‌های مختلفی به کشورمان وارد شدند که بعضی از آن‌ها آغازگر راه ورود دیگر محصولات هم خانواده‌شان به ایران بودند.

در این میان ایویکو زتا و رنو میدلاینر که با نام بادسان عرضه شد از دو جهت حائز اهمیت و توجه ویژه ای هستند؛ یکی این که تا آن زمان بنز خاور مهم‌ترین بازیگر میدان کامیون‌های سبک وزن و میان وزن بود و میدلاینر با چندین دهه اختلاف سن با این کارکشته بازار، وارد میدان شد و دیگری این که ایویکو زتا که عمدتا در نقش مینی بوس به ایران راه پیدا کرد، می‌توانست به سطلنت چندین دهه‌ای مینی‌بوس‌های بنز پایان دهد که این اتفاق نیفتاد!

میدلاینر یا بادسان

هر چند که رنو در دهه هشتاد شمسی با محصولاتی چون پرمیوم و کراکس پا به بازار کشورمان گذاشت و خود را نشان داد اما این شرکت فرانسوی قبل از این حضور، محصولات خود را با نام بادسان به ایران وارد کرده بود و در برهه ای از زمان نیز، اتوبوس های شهاب با موتورهای رنو به رقبای سرسختی برای مرسدس بنز های O302 و ایران پیماها تبدیل شده بودند. بادسان کامیون موفقی بود و هنوز هم خرید نمونه های سالم آن می تواند به صرفه باشد. کامیونی که در دو تناژ ۶ و ۸ تن به بازار وارد شد و با موتور ۱۴۰ اسب بخاری خود، حرف های زیادی برای گفتن داشت. این کامیون، رنو میدلاینر بود که کامیونی در تناژ میان وزن ها و سبک وزن ها حضور داشت و از سال ۱۹۷۹ تا سال ۲۰۰۰ تولید آن ادامه پیدا کرد و سپس جای خود را به رنو میدلام داد که جانشینی کاملا موفق برای میدلاینر بود.

سری اول میدلاینر که چهره آن، یک بار نیز مورد بهینه سازی و فیس لیفت قرار گرفت

میدلاینر نسل بعدی یکی از کامیون های ساویم بود و از کابینی برخوردار شد که بر روی محصولاتی از DAF، ماگیروس دویتز و ولوو نیز استفاده شد. در واقع این کابین مشترک طی یک برنامه که چهار کمپانی ولوو، رنو، ماگیروس دویتز و DAF با هم ترتیب داده بودند تا از اتاق مشترکی که زیر نظر این شرکت ها قرار بود طراحی و ساخته شود، به میدان آمد و بر روی محصولاتی از سه شرکت دیگر نیز نصب شد. این کامیون هم چنین با نام ماک میدلاینر نیز در بازار های ماک فروخته شد و البته رنو نیز عمدتا این کامیون را با پسوند های JK و G یا S و… که بیانگر تناژ های مختلف آن بود، به دست مشتریان می رساند.

کامیونت بادسان که یکی از محبوب ترین های زمان خودش محسوب می شد

میدلاینر در نسخه های میان وزن خود به موتور توربو شارژر دار مجهز شد و از دهه هشتاد میلادی نیز، سیستم تزریق سوخت آن به نوع تزریق مستقیم تغییر پیدا کرد و از دهه ۹۰ میلادی نیز همراه با سخت تر شدن شرایط و استاندارد های آلایندگی، سیستم تزریق سوخت ریل مشترک برای پیشرانه آن به کار گرفته شد. این کامیون در سال های آخر تولیدش به ترمز ضد قفل و ایربگ نیز مجهز شده بود.

آخرین سری میدلاینر که بعد از خداحافظی جای خود را به میدلام داد

ایویکو Zeta

محصولات ایویکو با وجود برخورداری همیشگی از بهترین طراحی های داخلی و خارجی در کنار بخش‌های فنی تکنولوژیک و به روز، هیچ وقت نتوانسته اند جای خود را در کشورمان به درستی باز کنند که این رویه البته ناشی از سیاست‌های نه چندان صحیح شرکت‌های عرضه کننده در زمینه بازاریابی و قیمت‌گذاری است. یکی دیگر از محصولات ایویکو که در هفتاد شمسی در دو نوع مینی بوس و کامیون سبک وزن وارد کشور شد، ایویکو زتا بود. خودرویی که خصوصا در انواع مینی‌بوس به سرعت در کشور فراگیر شد و کلاس نوینی از راحتی رانندگی و مسافر را تدوین کرد اما نتوانست عرضه خود را تداوم ببخشد و به سرعت از میدان خارج شد. در بخش کامیون نیز این خودرو هیچ گاه نتوانست موفقیتی کسب کند و عرضه آن به تعداد بسیار کم و محدودی نسبت به مینی بوس هایش صورت گرفت.

ایویکو زتا در واقع جایگزین سری X کامیون های OM بود که با نشان OM نیز فروخته شد

زتا در سال ۱۹۷۷ معرفی شد و توسط شرکت های مختلفی هم چون OM، ماگیروس دویتز، فیات، سائورر و زاستاوا با نام ها و نشان‌های این شرکت‌ها نیز وارد میدان شد اما در کشورمان با نام ایویکو روی کار آمد. این کامیون که در تناژ سبک تا میان وزن طراحی و ساخته می‌شد تا سال ۱۹۹۱ روی خط تولید بود اما این عرضه در سایت تولیدی زاستاوا در صربستان تا سال ۲۰۰۹ نیز طول کشید. زتا در واقع نسل بعدی OM سری X بود که به تعداد اندکی نیز در کشورمان دیده می‌شد و از این رو نیز با نام های OM و فیات نیز بسیار فروخته شد.

کامیون‌های باری ایویکو زتا، به تعداد بسیار اندکی در کشورمان عرضه شد و از این بابت اصلا موفق نبود

زتا کامیونی در تناژ ۵ تا ۱۰ تن بود و در ابتدا که توسط هر شرکتی عرضه شد، با موتورهای همان کمپانی به دست مشتریان می‌رسید به طوری که نمونه‌های ساخت ماگیروس دویتز در ابتدا با موتور هوا خنک ۸۷ اسب بخاری این شرکت تجهیز شدند. اما با معرفی شدن هر چه بیشتر ایویکو در منطقه اروپا، بیشتر محصولات با نام ایویکو و پیشرانه‌ای مشابه به بازارها رسیدند و با آغاز همکاری فورد و ایویکو در سال ۱۹۸۶، این محصول در بازار بریتانیا با نام فورد کارگو عرضه شد تا این کامیون ساخته فورد که در ابتدای راه خودش قرار داشت، جهشی دو چندان در بازارهای فروش کند.

مینی بوس‌های ایویکو جدا از راحتی بالایی که نسبت به مرسدس بنز های قدیمی داشتند، توانایی حرکتی بالاتری نیز داشتند که در ابتدا بسیار مورد توجه مردم و سازمان‌ها قرار گرفتند اما عرضه آن‌ها چندان ادامه دار نبود

قوی‌ترین موتور تنفس طبیعی زتا یک نمونه ۱۰۰ اسبی بود که این قدرت برای مدل‌های میان وزن این کامیون مناسب نبود. ازین رو موتور توربو شارژری برای این کامیون تدارک دیده شد که نام آن را از zeta به turbo zeta تغییر داد. این اتفاق در سال ۱۹۸۷ افتاد که در ابتدا یک پیشرانه ۳.۹ لیتری توربو شارژ شده ساخت ایویکو با قدرت ۱۰ تا حدود ۱۱۶ اسب بخار برای آن در نظر گرفته شد که دارای گشتاور بالاتری نسبت به نمونه ۱۰۰ اسبی تنفس طبیعی بود و مشکل کشش پایین کامیون را در مسیر های مختلف تا حدود زیادی برطرف می کرد. با بهبود چهره و فیس لیفت شدن این کامیون یک موتور قوی‌تر ساخت کامینز نیز برای آن در نظر گرفته شد که در حدود ۱۴۰ اسب بخار قدرت خروجی آن بود. این کامیون در سال ۱۹۹۱ به پایان عمر خود رسید و تناژ آن توسط ایویکو با محصولات دیگرش یعنی دیلی در رده سبک وزن‌ها و یورو کارگو در زده میان وزن‌ها، جایگزین شد.

مدل‌هایی که دارای موتور توربو شارژر بودند با نام توربو زتا فروخته شدند
قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer