زندگی‌نامه جومپا لاهیری - رسانه مجازی نیلسو

زندگی‌نامه جومپا لاهیری

مروری گذرا بر زندگی جومپا لاهیری؛ نویسنده هندی‌تبار آمریکایی

  • توسط مرسده خدادادی
جومپا لاهیری، نویسنده‌ برنده جایزه پولیتزر برای تصویرسازی‌اش از زندگی مهاجران و آمریکایی‌هایی با تباری از هند، تجلیل می‌شود.

به افتخار شهر شیکاگو به دلیل ترویج و تجلیل از کتابخوانی و اهمیت ادبیات تا چنین حدی در زندگی روزمره مردم، کلاه از سر بر می‌دارم. در جهانی که اتفاقات زیادی که دائم در حال وقوع‌اند و بی‌معنا و مخرب هستند؛ این مورد بسیار آرامش‌بخش و ستودنی است.

« جومپا لاهیری»

جومپا لاهیری، نویسنده‌ برنده جایزه پولیتزر برای تصویرسازی‌اش از زندگی مهاجران و آمریکایی‌هایی با تباری از هند، تجلیل می‌شود. داستان‌های تند و تیز و تلخ او موضوعات جهان‌شمولی از جمله دلتنگی، تنهایی و موانع برقراری ارتباط را در برمی‌گیرد. او در سال 1967 در لندن به دنیا آمد و در رودآیلند بزرگ شده است. والدین بنگالی او معلم و کتابدار بودند و فرزندان خود را به طور مرتب به کلکته در هند می‌بردند تا کل فامیل هندی خود را ملاقات کنند. لاهیری مقطع لیسانس خود را در دانشگاه برنارد تکمیل کرد و از دانشگاه بوستون فوق‌لیسانس انگلیسی، نویسندگی خلاق و ادبیات و هنر تطبیقی گرفت و نیز مقطع دکترا را در مطالعات رنسانس به اتمام رسانید.

بیشتر بخوانید:

gzlrxfznorxz 689x1024 - زندگی‌نامه جومپا لاهیری
اولین مجموعه داستان کوتاه لاهیری با نام مترجم دردها در سال 1999 انتشار یافت

اولین مجموعه داستان کوتاه لاهیری با نام مترجم دردها در سال 1999 انتشار یافت و نقد و نظرهای مثبتی را از سمت اهالی ادبیات و منتقدان و خوانندگان دریافت کرد. بسیاری از این داستان‌ها قبل از این در مجله نیویورکر به چاپ رسیده بودند. او برنده جایزه ادبی اُهنری برای داستانی در کتاب با همین عنوان شده است. شخصیت‌های داستان‌های لاهیری اغلب مهاجرانی از هند یا کودکانی از مهاجران هستند که با مشکلات جابه‌جایی فرهنگی، مشکلات ازدواج و مسائل هویتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بسیاری از این داستان‌ها در ایالات متحده اتفاق می‌افتند اما لاهیری با سپری کردن اوقاتش در کلکته مثال‌های خوبی نیز برای استفاده‌ از شخصیت‌های بومی هند در داستان‌هایش دارد.

روزنامه واشینگتن‌پست کتاب مترجم دردها را ستوده است و از آن به عنوانی اثری عمیقاً آمریکایی، خردمندانه و به‌کمال‌رسیده یاد می‌کند و مجله ویلج ویس (The Village Voice) نوشت که اولین مجموعه داستان لاهیری با هر کسی که تا کنون حس خارجی بودن داشته است چه در کشور خودش و چه در خارج صحبت می‌کند. لاهیری سررشته این حس دچار جابه‌جایی شدن خود را به دوره کودکی مربوط می‌داند: وقتی در حال بزرگ شدن بودم نه حس می‌کردم هندی هستم و نه آمریکایی. مانند بسیاری از فرزندان افراد مهاجر حس فشار زیادی برای دو چیز بودن داشتم، اینکه به دنیای قدیمی‌ام پایبند و وفادار باشم و با دنیای جدید نیز بتوانم تطبیق بیابم و با زبانی فصیح قادر به صحبت کردن باشم. گویی باید از هر دو سمت خط پیوندی خود، به تأیید برسم.

علاوه بر حس خودش مبنی بر گم‌گشتگی، لاهیری از حس قابل درک فقدان که از والدین مهاجر خود و حلقه‌ دوستان هندی-آمریکایی‌شان به دست آورده است، توصیفاتی ارائه می‌دهد.او توضیح می‌دهد که نویسندگی او از تمایل به فشار آوردن به هر دو دنیایی که به اشغال خود درآورده منتج می‌شود؛ فشار برای اینکه این دو دنیا روی صفحات با یکدیگر ممزوج شوند.

نیویورکر در شماره تابستانه سال 1991 خود داستان سومین و آخرین قاره را مجدد به چاپ رسانید و جومپا لاهیری را یکی از بیست داستان‌نویس برتر جوان نامید. در سال 2000، او برنده جایزه پولیتزر داستان شد و اولین فردی از آسیای جنوبی است که به صورت انفرادی این جایزه را می‌برد. مترجم دردها تا حال حاضر به 29 زبان زنده دنیا ترجمه شده است و هم در آمریکا و خارج از آمریکا جزو کتاب‌های پرفروش بوده است.

وقتی در حال بزرگ شدن بودم نه حس می‌کردم هندی هستم و نه آمریکایی. مانند بسیاری از فرزندان افراد مهاجر حس فشار زیادی برای دو چیز بودن داشتم، اینکه به دنیای قدیمی‌ام پایبند و وفادار باشم و در دنیای جدید نیز بتوانم تطبیق بیابم و با زبانی فصیح قادر به صحبت باشم. گویی باید از هر دو سمت خط پیوندی خود، به تأیید برسم.« جومپا لاهیری»

بخش نقد کتاب نیویورکر افتخارات لاهیری را با توئینکل مقایسه کرده است که شخصیت اول داستان این خانه‌ متبرک نوشته‌ خود لاهیری است. مانند خود توئینکل لاهیری زندگی‌ غیرقابل پیش‌بینی را به درون صفحات می‌دمد و خواننده هر داستان را طوری به اتمام می‌رساند که در پایان هر داستان دوباره اغوا می‌شود و آرزو می‌کند تمام داستان کتاب را می‌توانست با همین شخصیت بگذراند… استفاده از کلمه سانجیو (Sanjeev) در مورد توئینکل صدق می‌کند و لاهیری اعجاب‌برانگیز است. 

23401e213829432d890fae53dcc9b1c1 - زندگی‌نامه جومپا لاهیری
اولین رمان لاهیری با عنوان همنام، در سال 2003 به چاپ رسید.

اولین رمان لاهیری با عنوان همنام، در سال 2003 به چاپ رسید. او دوباره برای به‌تصویرکشیدن ماهرانه تجربه‌های مهاجران تحسین شد و شخصیت‌های او دوباره با مشکلات پیچیده شکاف نسل‌ها و تفاوت‌های فرهنگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. گوگول گانگولی که شخصیت اصلی این کتاب است، مرد جوانی بوده که جدایی بین ریشه‌های فرهنگی والدین سنتی خود و هویت آمریکایی خودش را به بحث می‌گذارد و بررسی می‌کند.

کتاب همنام برای هفته‌های متمادی در لیست کتاب‌های پرفروش‌ نیویورک‌تایمز بود و فیلمی با اقتباس از این کتاب به کارگردانی میز نائیر در ماه مارس سال 2007 روی پرده‌ سینماها رفت.

لاهیری دانش‌آموخته نویسندگی خلاق در دانشگاه بوستون است و در دانشکده طراحی لانگ‌آیلند نیز تحصیل کرده است. سایر جوایز و افتخاراتی که تاکنون به دست آورده است عبارت‌اند از: جایزه پن/همینگوی برای مترجم دردها و جایزه آکادمی آمریکایی هنر و ادبیات آدیسون ام. متکاف و بورس گوگنهایم در سال 2002. او عضو مرکز آثار هنرهای ظریف در پراوینستاون است و در حال حاضر در نیویورک‌سیتی با همسرش که روزنامه‌نگاری گوآتمالایی -آمریکایی به نام آلبرتو وُروولیاس است و دو فرزند خود زندگی می‌کند.

منابع:

  • وبسایت کتابخانه عمومی شیکاگو Chicago Public Library
  • جومپا لاهیری، نویسندگان معاصر آنلاین، گیل، 2005
  • پیتل، ویبوتی. بیماری تعلق، نیوزویک (ویراست آتلانتیک)، جلد 134، شماره 12 (20 سپتامبر، 1999)
  • لاهیری، جومپا، دو زندگی من. نیوزویک، جلد 147، شماره 10 (6 مارس، 2006)
قبلی «
بعدی »

اکانت اینستاگرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer