شجاعت پذیرش نقص‌ها - رسانه مجازی نیلسو

آنچه برای رسیدن به کمال نیاز داریم:

شجاعت پذیرش نقص‌ها

باید پیش از هر چیز خود را همان‌گونه که هستیم.

  • توسط مارال لاریجانی
18ixkqz4crmrzjpg - شجاعت پذیرش نقص‌ها

این روزها کمال‌گرایی که میل شدید به کامل بودن و ناتوانی در پذیرش نقص‌ها تعریف می‌شود، به معضلی جهانی تبدیل شده است. کمال به عنوان آرمان در ذهن انسان‌ها شکل می‌گیرد و باعث می‌شود انسان‌ها به گونه‌ای زندگی کنند که گویی می‌توانند آرمان‌هایشان را تحقق بخشند. انسان‌ها به دنبال رسیدن به خودِ آرمانی که در دوردست‌ها قرار داد، خودِ واقعی‌شان را فراموش می‌کنند؛ چراکه خود واقعی با نقص همراه است و اگر بپذیرند نقص دارند، مضطرب می‌شوند.

بیشتر بخوانید:

کمال‌گرایی باعث می‌شود که افراد به‌جای موفقیت‌محور بودن، اشتباه‌محور باشند و به جای تمرکز بر کارهایی که به‌درستی انجامشان داده‌اند، بر کارهای اشتباه خود تمرکز ‌کنند. امروزه خانواده‌ها، مدارس و مؤسسات شغلی دائماً بر اشتباهات تأکید می‌کنند؛ بنابراین، شجاعت کودکان و بزرگسالان تضعیف شده است، افراد هر روز بیشتر اعتمادبه‌نفس خود را از دست می‌دهند و برای اینکه اشتباهی نکنند یا به بهترین نحو عمل کنند، یا کارها را انجام نمی‌دهند، یا انجام آن‌ها را به تعویق می‌اندازند و اگر هم کاری را شروع کنند، انتظار دارند به بهترین نحو انجام شود، پس با خودشان درگیر می‌شوند.

آلفرد آدلر کمال را ایده‌آلی می‌داند که انسان هیچگاه نمی‌تواند به آن برسد و بین تلاش برای کامل شدن و خواستن روانجورمندانه‌ کمال تفاوت قائل می‌شود. انسان بودن به معنی کامل بودن نیست، بلکه به معنای مفید بودن است؛ به معنای همکاری با دیگران و استفاده از آنچه وجود دارد، برای ساختن بهترین شکل از آن.

باید بدانیم همین نسخه ما، به اندازه کافی خوب است و صرف‌نظر از اینکه چقدر بیشتر بدانید یا چقدر مهارت‌های بیشتری کسب کنید، پول بیشتر یا موقعیت بهتری داشته باشید، هرگز کامل نخواهید شد. اگر با همین نسخه از خودمان نتوانیم صلح برقرار کنیم، هیچگاه قادر نخواهیم بود با هیچ نسخه‌ای از خودمان به صلح برسیم. همه این‌ها نیازمند شجاعت پذیرش این است که ناقصیم؛ بپذیریم که فرشته نیستیم، فرا انسان نیستیم، من اشتباه می‌کنم و نقص دارم. من خیلی خوب هستم، چون مجبور نیستم که بهتر از دیگران باشم.

the perfectionist min 1024x700 - شجاعت پذیرش نقص‌ها
در روان‌درمانی افراد یاد می‌گیرند که با نقص خود مواجه شوند و شجاعت لازم برای پذیرش کامل نبودن را به دست آورند. ابتدا باید بپذیریم که ما انسان‌ هستیم و خطا کننده؛ بنابراین باید خطاپذیر نیز باشیم.

واقعیت این است که انسان‌ها مانند کاری در حال انجام هستند؛ ما در زندگی نقاط قوت و ضعف زیادی داریم و مراحل مختلفی را پشت سر می‌گذاریم، گاهی رو به پیشرفت هستیم، گاهی متوقف می‌شویم و گاهی نیز پسرفت داریم. باید پذیرفت که هیچ فردی در دنیا وجود ندارد که نسبت به اشتباه آسیب‌پذیر نباشد. همچنین، هیچ فردی در این دنیا وجود ندارد که نتواند در حوزه‌ای از زندگی خود بهتر شود و آن کار را به بهترین نحوی که می‌تواند انجام دهد. فردی که شجاعت این را دارد که بگوید کامل نیست، به دیگران نیز حس شکست نمی‌دهد.

واقعی‌ترین افراد کسانی هستند که خودشان را می‌پذیرند و تأیید می‌کنند که نقص و ناتوانی دارند و اشتباه می‌کنند. از حالا تا زمان مرگمان، هیچ زمانی نیست که کامل باشیم و در این مسیر هم تنها نیستیم؛ فقط می‌توانیم سعی کنیم هر روز اندکی به کمال نزدیک‌تر شویم. در نتیجه، با وجود تمام دردهایی که پذیرش نقص برای انسان به همراه دارد و این باور که رسیدن به کمال به نوعی هذیان است، شجاعت پذیرش نقص‌ها را می‌توان کمالی دانست که کمتر کمال‌گرایی به آن نائل می‌شود.

روابط و شجاعت پذیرش کامل نبودن

پذیرش کامل نبودن در روابط نیز از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است؛ منظور این نیست که اگر یاد بگیریم چگونه صحبت کنیم، بدانیم که طرف مقابلمان چگونه فکر می‌کند، چه احساسی دارد و … بی‌فایده است. برعکس، با یاد گرفتن این مهارت‌های ارتباطی می‌توانیم نیازها و خواسته‌های دیگران را پیش‌بینی و برآورده و در مواقع مشکلات به هم اعتماد کنیم. اما اینکه بپذیریم ما و دیگران کامل نیستیم، به خود و آن‌ها اجازه رشد و تبدیل شدن به خانواده، دوست، همسر و … بهتر می‌دهیم؛ چون تنها در صورت پذیرش نقص‌ها است که برای رفع آن‌ها اقدام می‌کنیم.

 درک گفته آلفرد ادلر درباره شجاعت کامل نبودن، برای اینکه بتوانیم درکی واقعی از خود و دیگران ایجاد کنیم، ضروری است. رابطه یعنی جایی که بتوانیم خودمان باشیم، درک شویم و خود واقعی‌مان پذیرفته شود؛ اما اگر نخواهیم یا نتوانیم خودمان را با تمام نواقص در یک رابطه ابراز کنیم، این رابطه به چیزی بیش از دروغگویی و فریب تبدیل می‌شود.

شجاعت کامل نبودن، نباید تأییدی بر عدم توجه، غفلت، خودخواهی، آزار و … از جانب ما باشد. شجاعت پذیرش نواقص به این معناست که برای افراد مهم زندگی و خودمان به اندازه کافی خود باشیم و متقابلاً نواقص دیگران را نیز بپذیریم.

چرا نقص خود را نمی‌پذیریم؟

هدف اکثر فعالیت‌های ما رسیدن به حس شادی یا امنیت بیشتر است، اما تصور ما از کار جهان و کاری که خودمان باید انجام دهیم، غالباً اشتباه است و موجب می‌شود که احساس شادی نداشته باشیم. آدلر مشاهده کرد که همه انسان‌ها سعی می‌کنند احساسات حقارت خود را که به دلیل آگاهی از وابستگی به بزرگ‌ترها و آسیب‌پذیری در برابر آن‌ها ایجاد می‌شود، جبران کنند. این احساس حقارت در همه انسان‌ها وجود دارد و جبران آن موجب پیشرفت و پیشروی انسان‌ها می‌شود. افراد در جبران احساس حقارت خود به دو گروه تقسیم می‌شوند: گروه اول کسانی هستند که نقایص خود را پنهان می‌کنند و گروه دوم کسانی هستند که با خلاقیت به جبران آن می‌پردازند.

perfectionism - شجاعت پذیرش نقص‌ها
هدف اکثر فعالیت‌های ما رسیدن به حس شادی یا امنیت بیشتر است، اما تصور ما از کار جهان و کاری که خودمان باید انجام دهیم، غالباً اشتباه است و موجب می‌شود که احساس شادی نداشته باشیم.

شجاعت کامل نبودن در این دیدگاه روان‌شناسی، منجر به سلامت روانی می‌شود که با حس مثبت از خود و توجه مثبت به دیگران، همکاری با دیگران به جای رقابت با آن‌ها و میل به مشارکت داشتن در موفقیت خانواده یا جامعه همراه است. وقتی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم، به جای توجه به دیگران، به خودارزیابی‌ و مقایسه خودمان توجه نشان می‌دهیم.

 وقتی احساس عدم اطمینان داشته باشیم، برای برتری از دیگران تلاش می‌کنیم، جذب خودمان می‌شویم و دائماً با خودمان مشغول‌ایم. عدم شجاعت، رقابت شدید، معیارهای بسیار بالا و جاه‌طلبی زیاد از مواردی هستند که انسان‌های غمگین و نامؤثر را مشخص می‌کنند. جاه‌طلبی زیاد مستقیماً با عمق احساس حقارت ما مرتبط است. زمانی که تشویق می‌شوید کاری را درست انجام دهید یا حتی در کاری به برتری برسید، نباید این انتظار از شما هم وجود داشته باشد که کامل و بدون نقص باشید. اشتباهات باید به عنوان ابزاری برای یادگیری در نظر گرفته شوند، نه شکست. تحقیقات نشان می‌دهند که اگر اشتباه کردن را خطرناک بدانیم، بیشتر احتمال دارد که اشتباه کنیم؛ موفقیت نیز زمانی به دست می‌آید که بر کاری که انجام می‌دهیم، تمرکز کنیم.

گام‌هایی برای پذیرش کامل نبودن

در روان‌درمانی افراد یاد می‌گیرند که با نقص خود مواجه شوند و شجاعت لازم برای پذیرش کامل نبودن را به دست آورند. ابتدا باید بپذیریم که ما انسان‌ هستیم و خطا کننده؛ بنابراین باید خطاپذیر نیز باشیم. تنها در صورتی که شجاعت پذیرش نقص‌هایمان را داشته باشیم، می‌توانیم روی آن‌ها کار کنیم؛ انسان‌هایی که خود را کامل بدانند، راهی برای پیشرفت ندارند و انسان‌هایی که به دنبال کمال باشند، هیچگاه به آن نمی‌رسند.

بخش‌های ناکامل خود را پیدا کنید

کامل نبودن شما را ضعیف و ناتوان نمی‌کند، بلکه از شما یک انسان می‌سازد. پرداختن به نواقص می‌تواند منبع بزرگی از تکامل برای ما باشد و شما این را به خودتان بدهکارید. خودتان را بسنجید، اما قضاوت نکنید؛ کنجکاو و با خودتان مهربان باشید.

متعهد باشید

زمانی که نواقص خود را شناختید، از دیدگاه وسیع‌تری به آن‌ها نگاه کنید: این نواقص چقدر بر دیگران تأثیر می‌گذارد؟ این نواقص چطور بر زندگی کسانی که زندگی‌شان با زندگی شما در هم بافته شده، تأثیر می‌گذارد؟ با این سؤال که این زندگی‌ها از من چه می‌خواهند هدفی برای خود ایجاد کنید. این مرحله به شما کمک می‌کند که متعهد باشید و نیرویی به شما خواهد داد تا به سمت تکامل پیش بروید.

قبلی «
بعدی »

اکانت اینستاگرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer