شهرآشوبان کابلی به دنبال تغییر – عکس - رسانه مجازی نیلسو

شهرآشوبان کابلی به دنبال تغییر – عکس

  • توسط سمیه کردنیا
5905 - شهرآشوبان کابلی به دنبال تغییر – عکس

هجده سال پس از حمله ایالات متحده آمریکا به افغانستان، امروز چهره متفاوتی از زنان افغانستان به جهان مخابره می‌شود. زنانی که زمانی حتی محصور در برقع سراپا پوشیده، از شلاق و ترکه‌ پلیس دینی اسلامی طالبان، موسوم به مطوعین یا داوطلبان در امان نبودند، امروز با با وجود تمام فشارها در جامعه حضور دارند و امیدهایی را برانگیخته‌اند. مجموعه زیر تنها تعدادی از عکس‌های‌ پروژه عکاسی است که با کمک مالی اکشن اید (ActionAid) انجام شده است. این مجموعه که در نشریه انگلیسی گاردین منتشر شده است توسط دو عکاس افغان به نام‌های تهمینه سالم و فرزانه وحدی برداشته شده است.

شمیسا حسنی، هنرمند

شمیسا حسنی، نقاش و استاد هنرهای تجسمی دانشگاه کابل است. او زمانی که خانواده‌ او در ایران پناهنده بودند در تهران متولد شد و در همان زمان تصمیم گرفت به شور و اشتیاق اصلی خود یعنی نقاشی بپردازد، گرچه نتوانست این علاقه را در دانشگاه‌های ایران پی بگیرد. زمانی که در سال 2005 به کابل بازگشت از هنر برای پوشاندن آثار باقیمانده از جنگ طولانی مدت افغانستان استفاده کرد.

حسنی می‌گوید: «من افغان هستم، کشوری که به جنگ و ویرانی معروف است. بیایید موضوع را عوض کنیم و صلح را همراه هنر به نمایش بگذاریم.»

رهیبه رحیمی، طراح لباس

رهیبه رحیمی  دفتری برای طراحی لباس در کابل دایر کرده است.  او کار خود را به همراه برادرش در سال 2015 آغاز کرد؛ زمانی که دانشجوی علوم سیاسی بود. آن‌ها در کارگاه خود به دنبال انجام طراحی‌های مدرن و احیای لباس‌ها سنتی افغانستان هستند. هم اکنون 30 نفر در کارگاه او کار می‌کنند.

 فخری ممتاز، معلم یوگا

خانم فخری ممتاز در سال 2015 اولین استودیو یوگای خود را دایر کرد. او که هم‌اکنون 45 سال دارد در این استودیو علاوه بر یوگا کلاس‌های زومبا، وشو و کاراته نیز برگزار می‌کند که همگی توسط آموزگاران افغان تدریس می‌شوند. این درحالی است که تندروهای مذهبی در این کشور می‌گویند یوگا برای مسلمانان مناسب نیست.

لیلا حیدری، ممدکار اجتماعی

افغانستان امروز با مشکل اعتیاد دست به گریبان است. لیلا حیدری 39 ساله ماموریت خود را نجات معتادان و بازپروری آن‌ها می‌داند. او 9 سال پیش کمپی را تاسیس کرد که در آن معتادان زیادی را نگهداری می‌شود، از جمله برادر خود خانم حیدری.

 خانم حیدری در تجارت نیز موفق بوده است و تعدادی معروف‌ترین کافه‌ها و رستوران‌های کابل را افتتاح کرده است و صاحب یک فروشگاه کفش است. با این همه همچنان برای تأمین هزینه‌های مرکز بازپروی معلولان با مشکل مواجه می‌شود. انجام کارهایی در محیط پدرسالار افغانستان و در مشاغلی که در سیطره مردان است کار ساده ای نیست. او خود می‌گوید که «من دو شغل دارم، یکی کارهای اصلی من است و دیگری جنگی است که برای نگهداشت آن کار می‌کنم.»

انجیلا ناصری، ورزشکار

ناصری 22 ساله هم در تهران متولد شده است و در رشته کیک‌بوکسینگ فعالیت می‌کند. او در ایران ژیمناستیک کار می‌کرد اما به دلیل مهاجرت خانواده به پاکستان نتوانست این رشته را ادامه دهد. در پاکستان به کیک‌بوکسینگ علاقمند شد و تا جایی پیش رفت که به‌عنوان سهمیه المپیک افغانستان معرفی شد. او موفق شده است در تورنمنت‌های بین‌المللی چندین مدال برنز و نقره دریافت کند.

مریم سما، سیاست‌مدار

نماینده پارلمان افغانستان که در سال 2018 با 27 سال سن به‌عنوان جوان‌ترین عضو این نهاد قسم یاد کرد. سما نیز به‌عنوان پناهنده به ایران می‌آید اما با سرنگونی طالبان به کشور زادگاهش بازمی‌گردد.

خانم سما، چهار سال پیش از نمایندگی مجلس یکی از مجریان تلویزیون خصوصی طلوع در کشور افغانستان بود.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer