ضرورت هوشیاری در برابر بیماری پریودنتال - رسانه مجازی نیلسو

ضرورت هوشیاری در برابر بیماری پریودنتال

گفتگوی نیلسو با دکتر سید عباس سادات حسینی در مورد بیماری لثه

  • توسط معصومه ستوده
رفتار کودک به گفته دندانپزشک اطفال - ضرورت هوشیاری در برابر بیماری پریودنتال

در حال حاضر بیماری لثه یا بیماری پریودنتال به مشکل بسیاری از مردم تبدیل شده که در سایه بی‌توجهی صورت‌گرفته بستری را فراهم کرده است که به بی‌دندانی منجر می‌شود. ضرورت توجه به این بیماری خاموش و جهنده سبب شد تا با دکتر سید عباس سادات حسینی، متخصص ایمپلنت و  پریودنتیست گفتگویی داشته باشیم. دکتر سادات حسینی در گفتگو با «رسانه مجازی نیلسو» بر ضرورت توجه به بیماری‌های لثه تأکید دارد و از مردم می‌خواهد تا نسبت به سلامت لثه خود بی‌توجهی نکنند.

بیشتر بخوانید:

در شرایط کنونی شاهد این هستیم که بیماری پریودنتال به‌صورت گسترده در بین مردم وجود دارد و فرد را درنهایت دچار بی‌دندانی می‌کند. این اختلال چه مشکلاتی را برای فرد ایجاد می‌کند؟

بیماری پریودنتال لثه اختلالی است که به علت عفونت و التهاب در لثه و استخوان اطراف دندان‌ها ایجاد می‌شود. این مشکل در مراحل اولیه ژنژیویت نامیده می‌شود که با علائمی همچون تورم لثه و گاهی خون‌ریزی همراه بوده اما در مراحل پیشرفته‌تر، پریودنتیت نامیده می‌شود که در این حالت لثه تحلیل می‌رود و حتی ممکن است بخشی از ریشه نمایان شود.

در این افراد، طول دندان‌ها بلندتر از حالت عادی به نظر می‌رسد. در این بیماری، لثه در اثر تراکم میکروب‌ها و جرم در اطراف آن دچار التهاب می‌شود. پس از آن لثه به‌تدریج تحلیل رفته و بعد از آن، تورم جرم‌ها در اطراف لثه، استخوان لثه را احاطه می‌کنند و بافت‌هایی در اطراف آن به وجود می‌آید که درنهایت موجب پوسیدگی و فرسایش تدریجی استخوان لثه می‌شود. این عامل باعث از بین رفتن استخوان نگهدارنده دندان شده که درنهایت سبب افتادگی دندان می‌شود.

بیمار در ابتدای امر چگونه باید متوجه بیماری خود بشود تا بتواند جلوی پیشرفت بیماری را بگیرد؟

اولین علامت احساس درد از سوی بیمار است که به خاطر نزدیک شدن عفونت و جرم به اعصاب لثه و تخریب آن است. به‌علاوه، خونریزی لثه، بوی بد دهان، از بین بردن زیبایی لثه و ترکیب زشت دندان‌ها و حتی افتادن دندان‌ها نیز از علائم پریودنتال است.

چه عواملی بسترساز ایجاد این بیماری است و به قولی مشکل را تشدید می‌کند؟

عوامل مختلفی می‌تواند موجب ایجاد این بیماری شود. به‌طور مثال، دندان‌قروچه در خواب، مسواک زدن غیراصولی که باعث ضربه زدن به لثه می‌شود، مصرف شیرینی‌ بسیار مؤثر است. مثلاً جالب است بدانید کسانی که در قنادی‌ها مشغول به کار هستند، زیاد به این بیماری دچار می‌شوند حالا یا به خاطر قرار گرفتن در محیط و تبخیر اسیدی محیطشان است یا اینکه محصولاتشان را تست می‌کنند، مشخص نیست. به‌علاوه روکش‌های نامناسب دندان‌هایی که قبلاً پوسیده بوده‌اند، عامل تشدید بیماری است. نامنظم بودن ترکیب دندان‌ها و کج درآمدن دندان‌ها در بعضی افراد که باعث ایجاد فضای خالی مابین دندان‌ها می‌شود درنهایت باعث می‌شود که غذا بین دندان‌ها به مرور زمان جمع شده و ایجاد جرم و میکروب کند.

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که افرادی که به پوکی استخوان مبتلا هستند، بیشتر به این بیماری مبتلا می‌شوند. شما این تحلیل را قبول دارید؟

بله، پوکی استخوان می‌تواند استخوان لثه و دندان‌ها را هم تحلیل ببرد. به‌علاوه در انجام عمل ایمپلنت هم اگر فرد پوکی استخوان داشته باشد، ممکن است استخوان فک بیمار توان نگهداری پیچ ایمپلنت را نداشته باشد. به‌علاوه پوکی استخوان ممکن است در دیر پر شدن جای سوراخ پیچ ایمپلنت در استخوان فک هم تأثیر بگذارد.

شما به این نکته اشاره کردید بیماری پریودنتال می‌تواند در مسیر تعبیه ایمپلنت مشکلاتی را ایجاد کند. این مشکلات دقیقاً چیست؟

لازم است این نکته را مدنظر قرار دهید که ایمپلنت درواقع عملی است برای ایجاد استخوان لثه مصنوعی و پایه‌گذاری پیچ ایمپلنت برای کاشت دندان جدید روی آن. از سوی دیگر، در بیماری پریودنتال، استخوان لثه به‌عنوان نگه‌دارنده دندان از بین می‌رود و با از بین رفتن آن درواقع لثه فرد بیمار هیچ پایه‌ای برای سوار کردن دندان جدید روی آن ندارد. به همین خاطر، ما با فروکردن پیچ ایمپلنت (که جنس آن از تیتانیوم خالص است) در فک، عملاً یک زیرساخت برای کاشت دندان روی آن ایجاد می‌کنیم. در بیماری پریودنتال امکان چنین عملیاتی روی لثه وجود ندارد.

با توجه به ضرورت جوش خوردن پیچ ایمپلنت به استخوان فک، افرادی که دیابت دارند می‌توانند این عمل را انجام دهند و آیا این عمل موفقیت‌آمیز است؟

بله موفقیت‌آمیز است؛ البته به نوع دیابت و میزان قند خونشان بستگی دارد. در مواقعی که قند خون فرد بیشتر از 150 یا 160 است نمی‌توانند این عمل را انجام دهند، چراکه تعبیه ایمپلنت بی‌فایده می‌شود چون امکان جوش خوردن پیچ ایمپلنت به استخوان فک وجود ندارد.

هیچ راهکاری برای رفع این مشکل وجود ندارد؟

خیر، شما لازم است تا به این نکته توجه کنید که این افراد به‌خاطر میزان قند خونشان در ترمیم جای زخم به‌شدت دچار مشکل می‌شوند. بدن بیماران دیابتی به خاطر ایجاد اختلال در عروق انتهایی و خون‌رسانی خیلی کم، نمی‌تواند محل جراحی عمل ایمپلنت (که در بیماران عادی 2 تا 3 ماه است) را به‌موقع ترمیم کند. این مدت، زمانی است که طول می‌کشد تا استخوان دوباره پر شود.

با توجه به تأثیراتی که بیماری دیابت روی لثه می‌گذارد آیا می‌توان این ارزیابی را داشت که بیماری دیابت با بروز بیماری پریودنتال رابطه مستقیم دارد؟

بله، دیابت می‌تواند باعث ایجاد پلاکت در لثه فرد شده و لثه فرد و بعد از آن استخوان لثه را به‌صورت توأمان به سمت تحلیل می‌برد و باعث ایجاد پرودنتال شود.

با توجه به مشکلاتی که افراد دیابتی در مورد ترمیم محل زخم دارند. آیا می‌توان گفت که بیماران مبتلا به فشارخون هم دچار چنین مشکلی شده و به همین دلیل ممنوعیت ایمپلنت دارند؟

در مواردی که فشارخون افراد خیلی بالا باشد به خاطر تأخیر در ترمیم زخم جراحی لثه، این افراد نمی‌توانند این عمل را انجام دهند. ترمیم زخم جراحی در فک و دندان‌های پایین دو ماه زمان می‌برد. اما در دندان‌های بالا به دلیل اسفنجی بودن، معمولاً سه ماه طول می‌کشد. این روند در بیماران مبتلا به فشارخون بالا طی نشده و امکان ترمیم و جوش خوردن وجود ندارد.

با توجه به مواردی که ذکر کردید می‌توان این ارزیابی را داشت که افرادی با سابقه انجام پروتز لثه امکان انجام ایمپلنت را ندارند؟

بله، در بعضی موارد، درست است. بیشتر افرادی که قبلاً در لثه پروتز کاشته‌اند، نمی‌توانند ایمپلنت کنند. مهم‌ترین دلیل این است که این پروتز به مرور زمان در اثر فشاری که به لایه‌های زیرین لثه و فک وارد می‌کند، موجب فرسایش استخوان فک در زیر لثه می‌شود. زمانی هم که استخوان فک تحلیل می‌رود، آن‌وقت عملاً، استخوانی برای گیر دادن پیچ ایمپلنت در آن نداریم و باید پیچ را بلند کنیم که در این صورت، پیچ به کانال عصبی نزدیک می‌شود. به همین خاطر باید از استخوان جایی دیگر برای ترمیم استخوان فک استفاده کنیم.

با تحلیل این روند مشخص است که در این موارد از پیوند استخوان استفاده می‌کنید؟

بله، در مواردی که استخوان فک بیمار تحلیل می‌رود یا فرد مدت‌زمان طولانی در آن ناحیه دندان نداشته است، استخوان، فک حجم و تراکم کافی برای ورود و نگه‌داشتن پیچ ایمپلنت را در خود ندارد. به این خاطر ما از استخوان لگن یا دنده برش می‌دهیم و در استخوان فک آن قطر لازم برای پیچش پیچ ایمپلنت را به وجود می‌آوریم.

برای انجام موفقیت‌آمیز عمل ایمپلنت، افراد باید واجد چه ویژگی‌هایی بوده و اصولاً چه مراقبت‌هایی را انجام بدهند؟

ما معمولاً برای افراد سیگاری که یک مقدار عصبی‌تر هستند یا کسانی که احتمال می‌دهیم که به مواد مخدر اعتیاد دارند، تحت شرایطی این عمل را انجام می‌دهیم. چون این افراد کسانی هستند که معمولاً بهداشت دهان را رعایت نمی‌کنند. به‌علاوه در بعضی موارد افراد نمی‌دانند که برای انجام این عمل باید استخوان فکشان سوراخ شود. مثلاً در یک مورد که ما برای یک فرد ورزشکار، عمل ایمپلنت را انجام دادیم. بعد از عمل بسیار ناراحت و شاکی بود که چرا ما نگفته‌ایم که قرار است به فکش دست بزنیم. درحالی‌که عمل ایمپلنت همین است و باید در استخوان فک سوراخ ایجاد شود. یک‌سری افراد هم از اینکه فکشان سوراخ شود، می‌ترسند که همین ترس موجب می‌شود که همکاری لازم را با پزشک انجام ندهند.

سخن آخر

متأسفانه در جامعه ما مردم اهمیتی به بیماری پریودنتال نمی‌دهند و همین موجب می‌شود که لثه‌ها و دندان‌ها دچار مشکل جدی شوند که خود می‌تواند به عامل بیماری‌های دیگر تبدیل شود. توجه کافی به وضعیت لثه و دندان موجب می‌شود که فرد ناچار به پرداخت هزینه بیشتر در آینده نشود و مهم‌تر اینکه دندان‌های خود را از دست نمی‌دهند. در شرایط کنونی، هزینه بالای ایمپلنت موجب شده که مردم نتوانند جای خالی دندان ازدست‌داده را به‌زودی پر کنند.  

قبلی «
بعدی »

اکانت اینستاگرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer