لطفا سازمان سالمندان تاسیس کنید موج آلزایمر در راه است! - رسانه مجازی نیلسو

لطفا سازمان سالمندان تاسیس کنید موج آلزایمر در راه است!

گزارش نیلسو از روند رو به گسترش ابتلا به آلزایمر و هزینه‌های مراقبتی

جمعیت سالمند افزایش یافته است. این اظهاراتی بود که محمد اسماعیل اکبری، مشاور عالی وزیر بهداشت ایران مطرح کرده است. موضوعی که در حال حاضر به دغدغه بسیاری ازسیاست‌گزاران تبدیل شده است. براساس امار مطرح شده جمعیت سالمند کشور نزدیک به ده درصد جمعیت کشور است.

با توجه به جمعیت ۸۲ میلیون نفری ایران، بیش از هشت میلیون نفر سالمند در کشور وجود دارد که این جمعیت هر روز در حال گسترش است زیرا میزان زاد و ولد در کشور به طرز وحشتناکی پایین آمده است. محمد اسماعیل اکبری تصریح دارد که درصورت رسیدن نرخ زاد و ولد به عدد ۳ می‌توان امیدوار بود که این مشکل حل شود و کشورهمچنان جوان بماند. موضوع بسیار مهمی که مورد توجه متولیان سلامت کشور قرار گرفته، این است که جمعیت سالمند کشور در آینده به خدمات بهداشتی بیشتری نیاز پیدا می‌کند. مهمترین مشکلی که سالمندان کشور با آن روبرو خواهند شد، مشکل ابتلا به الزایمر است.

سالمندان تنهای فردا

وضعیت بیماران آلزایمری آینده در کشور به مراتب از مشکلات بیماران الزایمری در حال حاضر به مراتب نگران‌کننده‌تر است. بیماران آلزایمری در اینده‌ای نه چندان دور، بیماران به شدت تنهایی هستند. بیشتر این بیماران تک فرزند هستند یا اینکه فرزندی ندارند و حتی بسیاری در پیری همچنان مجرد هستند. همین موجب شده که این افراد در آینده مشکلات بیشتری را متحمل شوند. به قول یکی از جامعه‌شناسان، بحران‌های بچه‌های دهه شصت انها را در پیری هم رها نمی‌کند.

 اگر در زمانه‌ای ناچار بودند بحران جمعیت، بحران مدارس شلوغ و بحران کنکور و ازدواج را تحمل کنند. در زمان سالمندی هم ناچار هستند بحران تنهایی و ابتلا به آلزایمر را تحمل کنند و به گوشه خانه سالمندان پناه ببرند و زمان مرگ شاید قبری هم پیدا نکنند! این موضوع به تایید معصومه صالحی مدیرعامل انجمن آلزایمر هم رسید.

او ضمن مصاحبه با« رسانه مجازی نیلسو» گفت: آلزیمر،بیماری دوران سالمندی است که در سنین بالای شصت سال ایجاد می‌شود. این بیماری با توجه به ارتقای بهداشت جامعه و افزایش امید به زندگی ایران گسترش یافته است و ایران سومین کشور در جهان بوده که در حال سالمند شدن است. در شرایط کنونی ،حدود ۲/ ۸ درصد از جامعه سالمند بالای ۶۰ سال است اما در سال ۱۴۲۵-۱۴۲۰ چیزی حدود ۲۵ درصد از جمعیت ایران سالمند خواهند شد. در نتیجه این افزایش باید انتظار داشت که بیماری دوران سالمندی هم افزایش یابد.

بیماری آلزایمر یکی ازمشکل‌ترین این بیماری‌ها است. در سنین ۶۰ تا ۶۵ سال، دو تا سه درصد ابتلا وجود دارد. این احتمال هر ۵ سال دو برابر می‌شود. فردی با سن ۸۵-۸۰ سالگی حدود ۴۰ درصد احتمال وجود دارد که به این بیماری مبتلا شود. این بیماری بار اقتصادی سنگینی را برجامعه تحمیل خواهد کرد. از یک سو ما با کمبود مراقبت کننده به دلیل تاخیر در ازدواج و تک فرزندی مواجه هستیم و از سوی دیگر این بار بردوش دولت خواهد افتاد. تاثیر این بیماری بیشتر متوجه افراد تولید کننده خواهد شد. به هر حال افراد در سن میانسالی ناچارهستند تا از بیمار خود مراقبت کنند. گاهی باید کار خود را از دست بدهند یا اینکه یک پرستار ۲۴ ساعته داشته باشند. صالحی در ادامه افزود: در آینده، بحران اقتصادی بزرگی را پیش روی دولت قرار خواهد گرفت. این بیماری در حال حاضر هزینه اشکار و پنهان دارد. نزدیک هزار میلیارد دلار در کشورهای پیشرفته هزینه می‌شود تا این بیماری درمان شود. تازه این کشورها، کشورهایی که هستند که برای دوره سالمندی برنامه‌ریزی کرده وخدمات خوبی به سالمندان ارائه می‌کنند. اما در کشورهای در حال توسعه، برنامه‌ریزی خوبی انجام نشده است به همین دلیل بارها گفته شده است که ما زمانی را برای از دست دادن نداریم و ازهم اکنون باید به فکر چاره باشیم!.

بیماری گران قرن

شاید این سوال مطرح شود که آیا نگرانی مسئولان وزارت بهداشت در مورد سالمندی درست است یا خیر؟ ایا نگرانی گسترده‌ای که در مورد آسیب به اقتصاد کشور در حوزه سالمندی وجود دارد، به حق است؟ اگر قرار شود تا در مورد آلزایمر بتوانیم قضاوت منصفانه‌ای داشته باشیم، باید این موضوع مورد بررسی قرار بگیرد که آلزایمر چه هزینه‌ای بر کشور تحمیل می‌کند و به منظور جلوگیری از این بحران حتمی باید چه تدابیری را درنظر گرفت؟ هزینه‌های جهانی دمانس(الزایمر) در سال ۲۰۱۸ از ۶۰۴ میلیارد دلار به ۸۱۸ میلیارد دلار بالغ شده است، یعنی ۴/۳۵ درصد افزایش داشته است. رقم اخیر هزینه دمانس نشانگر ۰۹/ ۱ درصد تولید ناخالص جهانی بوده و از برآورد سال ۲۰۱۷ ما ۱/۱ درصد بیشتر است. اگر هزینه‌های مراقبت غیرحرفه‌ای را در نظر نگیریم (منظور مراقبتی است که اعضای خانواده انجام می‌دهند.) کل هزینه‌های مستقیم شامل ۶۵/ ۰ درصد تولید ناخالص جهانی می‌شود. بدین ترتیب بیماری‌های مربوط به زوال عقل (Dementia) پرهزینه‌ترین بیماری قرن لقب گرفته است و بحران ناشی از آن به مهترین چالش بهداشتی جهان تبدیل شده است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) از سوی کشورها موظف شده است که پرداختن به این بیماری را اولویت اصلی خود قرار دهند. طرفداران این درخواست، خواستار افزایش بودجه‌های تحقیقاتی و گسترش خدمات درمانی برای بیماران گرفتار به آلزایمر و سایر بیماری‌های مرتبط با فراموشی شده‌اند. شاید این سوال مطرح شود که چرا آلزایمر تا این حد افزایش یافته است؟

آلزیمر،بیماری دوران سالمندی است که در سنین بالای شصت سال ایجاد می‌شود

علت اصلی افزایش چشمگیر آمار مربوط به آلزایمر به بالا رفتن میانگین طول عمر نسبت داده شده است و احتمال آن می‌رود که با افزایش تدریجی طول عمر سالخوردگان، در سالهای آینده، این آمار بیشتر نیز شود. بررسی‌های جدید نشان می‌دهد که نرخ رشد افراد مبتلا به دسته بیماری‌های مرتبط با فراموشی تا سال ۲۰۳۰ دو برابر و احتمالا تا سال ۲۰۵۰ احتمالا سه برابر خواهد شد. همزمان کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که با گسترش دامنه خدمات بهداشتی و بزرگ‌تر شدن سازمان‌های امدادرسانی در کشورهای پیشرفته دنیا، هزینه‌های مربوط به نگهداری و درمان این بیماران با سرعتی فراتر از نرخ رشد آنها افزایش یابد. به طور مثال، آمارهای ارایه شده توسط بریتانیا نشان می‌دهد که این گروه از بیماری‌ها هم اکنون نیز یکی از پرخرج‌ترین بیماری‌هایی هستند که سیستم بهداشتی بریتانیا با آن سر و کار دارد. پرفسور مارتین پرینس، عضو موسسه روانپزشکی بریتانیا و از کسانی که در تهیه گزارش جدید جهانی آلزایمر مشارکت داشته است،اعتقاد دارد که دولت‌ها ازهم اکنون باید به فکر تهیه برنامه‌های بهتری برای نگهداری و مراقبت از بیماران آلزایمری باشند. بر اساس تخمین‌های جهانی یک بیمار مبتلا به آلزایمر در جهان سالانه ۱۰ هزار دلار و در ایران با توجه به مرحله بیماری یک بیمار ماهانه به طور متوسط بین ۳ تا ۵ میلیون تومان هزینه‌های مستقیم دارد. البته از مراقبت خانودگی صرفنظر می‌کنیم چون قابل محاسبه نیست.

هر ۷۰ ثانیه یک آلزیمری!

از همان زمانی که آلزایمر به عنوان « بلای قرن» مردم را گرفتار کرد این سوال به صورت جدی مطرح شد که آلزایمر چطور ایجاد شده و چرا مردم را گرفتار می‌کند. علت ایجاد الزایمر سالها ناشناخته بود. بعد از کلی تحقیق مشخص شد که بیماری آلزایمر به دلیل اختلال پیش‌رونده حافظه خود را نشان می‌دهد به ترتیبی که یک زندگی نباتی و مرگ زودرس را برای فرد به ارمغان می‌اورد. این وضعیت، شرایطی را برای فرد رقم می‌زند که بیمار بارها آرزوی مرگ خود را می‌کند. در این بیماری آنزیم استیل‌کولین‌ترانسفراز و شاخص‌های فعالیت عصبی کولینرژیک به طرز چشمگیری کاهش می‌یابد. آنزیم دوپامین، نور‌اپی‌نفرین، سروتونین و سوماتوستاتین که شاخص فعالیت عصبی محسوب می‌شوند، کاهش می‌یابد. سروتونین از طریق پر کردن فضای خالی بین سلول های عصبی، موجب تسهیل انتقال جریان الکتریکی بین سلول های عصبی می‌شود. وقتی این انزیم کاهش پیدا می‌کند ارتباط سلولی بین بخش‌های مختلف مغز مختل می‌شود. در نتیجه فرایندهای پیچیده‌ای که مثلاً به یادآوری خاطرات می‌انجامد مختل شده و فرد کم کم دچار فراموشی می‌شود. این بیماری در زنان شایع‌تر از مردان است . به ازای هر پنج نفر زن، چهار مرد به آلزایمر مبتلا می‌شوند. هر سال ۴۵۰ هزار نفر به مبتلایان جدید اضافه می‌شود. یعنی در هر روز ۱۲۲۴ مورد جدید و در هر ساعت ۵۱مورد ! به عبارت دیگر در هر ۷۰ ثانیه یک مورد جدید !

ششمین عامل مرگ در جهان

شاید باورش سخت باشد اما آلزایمر ششمین علت مرگ در جهان محسوب می‌شود. این بیماری مراحل متفاوتی دارد که با پیشرفت بیماری هزینه‌های متفاوتی را به خانواده تحمیل می‌کند. برای این بیماری می‌توان سه مرحله را از یکدیگر متمایز کرد.

۱) مرحله اول ( یا خفیف ): بیمار زود انرژی خود را از دست داده و در حرکات ارادی مشکل پیدا می‌کند. گرچه کسی متوجه غیرعادی بودن این وضع نمی‌شود. حافظه ضعیف شده و تغییرات مختصری در رفتار ایجاد می‌شود. یادگیری و واکنش کند می‌شود، بیمار به تدریج نسبت به چیزها یا اشخاص جدید بی‌علاقه شده و بیشتر به خانواده وابسته می‌شود. کاهش حافظه موجب اختلال در انجام دادن شغل شده، بیمار گیج و به راحتی گم می‌شود و قدرت تصمیم‌گیری و قضاوت وی کاهش می‌یابد .

۲) مرحله دوم ( متوسط): در این مرحله فرد هنوز می‌تواند کارهای اولیّه شخصی خود را به صورت مستقل انجام دهد، ولی برای انجام کارهای پیچیده تر نیازبه کمک دارد. سرعت حرف زدن و درک مطلب کم می‌شود و بیمار اغلب در حین تلّفظ جملات متوسط ، آنرا فراموش می‌کند. در هنگام مسافرت گم شده و یا پرداخت کرایه را فراموش می‌کند. از آنجاییکه بیمار هنوز از این اتفاقات آگاه است، ممکن است افسرده، برآشفته یا بیقرار شود . شخص به طور واضحی ناتوان می‌شود، گذشته دور ممکن است در خاطر باشد ولی گذشته نزدیک به سختی به یاد می‌آید. با پیشرفت آلزایمر، فرد شماره روزها و زمان را فراموش می‌کند.در نهایت ممکن است چهره اعضای خانواده را تشخیص ندهد.

۳) مرحله سوم ( شدید)- طی مرحله آخر، بیمار توانایی بلعیدن و جویدن را از دست می‌دهد.خیلی از خصوصّیات شخصیتی او محو می‌شود. حافظه بشدّت مخدوش شده و کسی را به جا نمی‌آورد، اختیار اجابت مزاج و کنترل ادرار را از دست می‌دهد . مستعد پنومونی ، عفونت و دیگر بیماری ها می‌شود و در نهایت مرگ رخ می‌دهد.

راهکار

موضوع الزایمر در حال حاضر به کابوس مردم چهان تبدیل شده است. در شرایطی که مردم بتوانند از تصادف جاده‌‌ای در کشور جان سالم بدربرده و به دلیل سکته قلبی و مغزی جان ندهند. باید مرتب این نگرانی را داشته باشند که مبادا آلزایمر بگیرند به همین دلیل مردم به هر توصیه‌ای که آلزایمر را به تاخیر بیاندازد، عمل می‌کنند.

معصومه صالحی درتشریح راهکارهایی برای به تعویق انداختن آلزایمر گفت: ذخایر مغزی با انجام مطالعات، کتاب خواندن، یادگیری زبان جدید و کسب حرفه می‌تواند بهتر شود. از سوی دیگر انجام ورزش روزانه و استفاده ازمواد غذایی سالم برخوردار از پروتیین سفید، سبزیجات، میوه، مغزها، لبنیات کم‌چرب، کم کردن روغن‌های اشباع؛ می‌تواند میزان ابتلا را کاهش دهد. مهمتر اینکه فرد باید در فعالیت اجتماعی شرکت کند. در این شرایط فرد مغز سالمتری خواهد داشت. هزینه کردن برای پیشگیری موجب خواهد شد تا جامعه هزینه کمتری را برای درمان بیماری در آینده بپردازد. از سوی دیگر برای آینده، باید متخصصانی را در این حوزه پرورش داد. در کشور ما پزشکان خانواده و پزشکان عمومی توسط متخصصان باید آموزش ببینند. هر یک سال تشخیص زودهنگام، موجب خواهد شد که ۵ سال معلولیت ناشی از بیماری به تعویق بیافتد. در نتیجه کیفیت زندگی فرد بهبود پیدا خواهد کرد. تشخیص زودهنگام موجب درمان موثرتر شده و این درمان و مداخله غیردارویی موجب خواهد شد تا بیمار و فرد مراقبت کننده، چالش کمتری را با بیماری داشته باشد. تشخیص زودهنگام فایده دیگری هم دارد. اخیرا دارویی کشف شده است که بسیار موثر است. اگر این دارو به بازار عرضه شود. در نهایت با غربالگری افراد و استفاده از این دارو؛این بیماری متوقف خواهد شد. استفاده از این دارو باراقتصادی را به میزان قابل توجهی در آینده کاهش خواهد داد.

در کشور ما پزشکان خانواده و پزشکان عمومی توسط متخصصان باید آموزش ببینند. هر یک سال تشخیص زودهنگام، موجب خواهد شد که ۵ سال معلولیت ناشی از بیماری به تعویق بیافتد

به هر حال وقتی بیماری یک فرد به تعویق بیفتد، کمتر احتیاج به تخت مواج و ویلچر و … خواهد داشت. چنین فردی می‌تواند به زندگی عادی خود ادامه دهد و به کمک فردی نیاز ندارد. صالحی به ضرورت آموزش مراقبان غیرحرفه‌ای برای کمک به سالمندان اینده اشاره و تصریح کرد: مهمترین برنامه ما این است که از مراقبان غیرحرفه‌ای استفاده شود. افراد سالمند مبتلا به آلزایمر مشکلات زیادی خواهند داشت. اگر قرار باشد این افراد در بیمارستان بستری شوند هزینه زیادی را به نظام سلامت کشور وارد می‌کنند. به هر حال در بسیاری از موارد این بیماران دچار عفونت بیمارستانی خواهند شد که همین موضوع درمان را به تاخیر خواهد انداخت. حال اگر این آموزش به افراد دیپلمه طی یک دوره کوتاه مدت سه ماهه  داده شود. این امکان فراهم خواهد شد تا این مراقبت در منزل صورت بگیرد. البته اجرای این برنامه مستلزم این است که نظر مساعد وزارت بهداشت، بهزیستی،شهرداری را جلب کنیم تا افرادی که تحت پوشش این سازمانها هستند همچون خانم‌های بی‌سرپرست این افراد تحت آموزش قرار بگیرند و به منازل فرستاده شوند. در نتیجه بیمارستان‌ها کمتر اشغال می‌شوند. در صورت اجرای طرح بسیاری از این زنان صاحب شغل شده و دیگر نیازی نیست که سازمان‌های دولتی حقوقی را به این افراد پرداخت کنند و دولت می‌تواند صرفه‌جویی کند.

معضل مراقبت

درست در شرایطی که مدیرعامل انجمن الزایمر موضوع آموزش به منظور مراقبت بیماران آلزایمری را مطرح می‌کند. این دغدغه شکل می‌گیرد که یک بیمار آلزایمری چه مراقبتی را نیاز دارد.واقعیت این است که  برای یک بیمار آلزایمری قبل از اینکه بیماری‌اش پیشرفت کند و به مرحله وخیم برسد. در ابتدای کار دارو تجویز می‌شود تا جلوی پیشرفت بیماری را بگیرد. تمام بیماران الزایمری در حال حاضر با توجه به مرحله پیشرفت بیماری خود باید بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان را در ماه هزینه کنند تا دارو بخرند. به هر حال بسیاری از این داروها خارجی بود و طرح تحول سلامت نتوانست قیمت این داروها را چندان کاهش دهد. فارغ از قیمت داروها، لازم است تا هزینه پاراکلینیکی، خرید ویلچر، خرید تشک مواج و استخدام یک پرستار و در واقع استخدام یک مراقب حرفه‌ای را به این لیست اضافه کرد. فارغ از این بسیاری از این بیماران در مرحله پیشرفت بیماری، به دلیل ضعف سیستم ایمنی به انواع بیماری مبتلا می‌شوند که در بسیاری از موارد درمان این بیماری به دلیل کهولت سن زمان زیادی برده و هزینه زیادی را بر سیستم بهداشت و درمان کشور اضافه می‌کند. شاید بیراه نباشد اگر گفته شود که یک بیماری آلزایمری بیش از ده هزار دلار در سال، برای درمان خود هزینه نیاز دارد. فقط لازم است تا این رقم را شما در تعداد بیماران الزایمری (حدود ۷۰۰ هزار نفر در ایران) ضرب کنید، در این صورت متوجه خواهید شد که چه هزینه گزافی صرف نگهداری بیماران آلزایمری می‌شود. حال سوال اساسی این است که چه راهکاری را باید در پیش گرفت تا با توجه به روند افزایش جمعیت سالمند در کشور این بیماری بیش از این جمعیت سالمند را با خود درگیر نکرده و سیر صعودی نداشته باشد. واقعیت این است که برنامه‌ریزان اعتقاد دارند که رژیم غذایی سرشار از میوه، سبزی، فیبر، مغزها و فاقد چربی اشباع شده در کنار ورزش روزانه می‌تواند روند ابتلا به بیماری را کاهش دهد. مهمتر اینکه جامعه ما باید برای سالمند شدن برنامه مدونی را داشته باشد. به هر حال پیشرفت علم پزشکی موجب شده که ایران در حال حاضر هشت درصد سالمند داشته باشد که این رقم در چند سال اینده به حدود ۲۵ درصد از جمعیت کشور خواهد رسید. برنامه‌ریزی به منظور مشارکت گسترده سالمندان در برنامه‌های اجتماعی این روند را کند می‌کند.

HOME CARE

درچنین شرایطی باید تدابیری درنظر گرفت تا سیستم بهداشتی بتواند سرپا باقی بماند. صالحی در بخشی از گفتگوی خود به ضرورت مراقبت در خانه و ورود بیمه‌ها به این حوزه اشاره و تصریح کرد: باید تدابیری را برای دخالت بیشتر بیمه‌ها در این حوزه تدارک دید. اگر سیستم HOME CARE به عنوان یک اصل بدیهی مورد توجه قرار بگیرد. این امکان فراهم خواهد شد که بسیاری از این بیماران تحت مراقبت در منزل قرار گرفته و از خدمات بیمه نیز استفاده کند. در این صورت دیگر خانواده در اثر مراقبت از بیمار الزایمری، به زیر خط فقر سقوط نکرده  و افراد فعال جامعه می‌توانند ضمن مراقبت از بیمار خود در منزل همچنان شغل خود را حفظ کنند. به هر حال تحقق این مهم نیازمند درایت مسئولان وزارت بهداشت و سایر نهادهای برنامه‌ریز است تا جمعیت سالمند کشور را از ابتلای گسترده به ششمین عامل مرگ و گران‌ترین مرگ تاریخ دور نگهدارند. غلامرضا حاجتی متخصص اعصاب و روان و عضو هیات مدیره انجمن آلزایمر در تشریح هزینه‌های بیمار آلزایمری به « رسانه مجازی نیلسو» گفت: هر بیمار الزایمری هزینه‌ مستقیم و غیرمستقیم دارد. هزینه مستقیم  شامل درمان‌های داروئی که در کشور ما بطور متوسط سالانه حدود ۲۰-۵ میلیون تومان برآورد می‌شود، هزینه‌های مربوط به مسمومیت‌های اتفاقی ناشی از مصرف اضافه دارو به دلیل فراموشی،هزینه‌های آسیب‌های ناشی از زمین خوردن و پرخاشگری و بستری‌های ناشی از اتفاقات مربوط به سرگشتگی وعوارض طبی مرتبط با بیماری به مجموع هزینه‌های سالانه درمانی فوق اضافه می‌شود. هزینه دیگر، هزینه غیرمستقیم است. عمده‌ترین این هزینه‌ها یکی زمان از دست رفته در اثر ناتوانی ناشی از بیماری خود فرد و هزینه‌های مراقبت از بیمار است. این حقیقت که شخص دچار بیماری آلزایمر در مرحله پیشرفته نیاز به مراقبت حدود ۱۶-۱۱ساعت در ۲۴ ساعت خواهد داشت. ضرورت وجود دو نفر مراقب ۲۴ ساعته را طلب می‌کند که هزینه متوسط مربوط به آن در یک مرکز نگهداری در حال حاضر سالانه بالای پنجاه میلیون برآورد می‌شود. در حال حاضر در کشور ما بار عمده مراقبت به عمده اعضای خانواده است که البته در صورت آموزش خانواده، بهترین مدل مراقبت محسوب می‌شود.هر چند گاه یکی از اعضای خانواده به تنهایی بار مراقبت را به دوش می کشد باعث فرسودگی وی و کاهش کیفیت مراقبت از بیمار خواهد شد و خیلی از اوقات به صورت محبوس شدن مراقب در منزل و از دست رفتن تعطیلات وی و یا مسافرت بوده و در حدود ۵۰درصد موارد منجر به افسردگی مراقبت کننده شده و هزینه‌های ناتوانی و درمان این شکل را نیز باید به سایر هزینه‌ها اضافه کرد. حاجتی تصریح کرد: بدنبال تشخیص و درمان زودرس بیماری، ضمن کاهش شیوع کلی بیماری در جامعه و به تاخیر انداختن پیشرفت بیماری به سمت مراحل پیشرفته؛ می‌توان انتظار کاهش کلی بار این بیماری را در جامعه برآورده کرد .این امر از طریق افزایش آگاهی، تغییر نگرش جامعه و در نتیجه رفتار مناسب با بیمار و بیماری امکان‌پذیر می‌شود.انجمن آلزایمر ایران در حال حاضر با اجرای طرح امکان سنجی غربالگری دمانس در کشور با همکاری سازمان بهزیستی کشور اقدامات مناسب برای رسیدن به اهداف فوق را آغاز کرده است و با توجه به روند رو به رشد سن جمعیتی کشور نیاز به حمایت تمام سازمان‌های کشوری دارد.

سخن آخر

پدیده سالمندی و بیماری‌های خاص آن قطعا دامنگیر کشور خواهد شد. حال این سوال به صورت جدی مطرح است که مسئولان کشور چه تدابیری را درنظر گرفتند. ایا قرار نیست سازمانی تحت سازمان سالمندان تاسیس شود که به صورت اختصاصی به موضوع سالمندان بپردازد. شاید برخی این انتقاد را مطرح کنند که چه نیازی وجود دارد که سازمان سالمندان یا وزارت سالمندان تاسیس شود؟ در پاسخ به این منتقدان باید گفت که چرا ما سازمان مدیریت بحران داریم. در این کشور برای مقابله با حوادث احتمالی و پیش‌بینی نشده سازمان مدیریت بحران تاسیس شده است اما برای مقابله با حوادث حتمی سازمانی تاسیس نشده است! سالمندی و گسترش الزایمر موضوعی حتمی است که در وقوع آن تردیدی وجود ندارد. جامعه ما به همان سرعتی که جوان شد در حال پیر شدن است. به منظور مقابله با این پدیده طبیعی بهتر است که همین الان برنامه‌ریزی درستی انجام شود تا در بیست سال اینده کشور در برابر بحران بزرگتری قرار نگیرد. در این مدت با افزایش  مراکز حمایتی باید بستری فراهم شود تا سالمندان بتوانند زندگی بهتری را تجربه کنند کمااینکه این سالمندان به دلیل شرایط اجتماعی، زندگی خوبی را تجربه نکردند. مهمتر اینکه باید آموزش‌های لازم را آغاز کرد تا افراد نسبت به این بیماری اگاهی پیدا کنند و جمعیت کمتری با خود مراقبتی در آینده به این بیماری مبتلا شود تا میزان هزینه مادی و اجتماعی کاهش پیدا کند.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer