کاش مردم به اندازه فیفا مهم بودند؟! - رسانه مجازی نیلسو

به بهانه دختر آبی که تیتر رسانه ها شد؛

کاش مردم به اندازه فیفا مهم بودند؟!

آیا واقعا قرار است با حضور بانوان در ورزشگاه ها اتفاقی تلخ تر از خودسوزی یک دختر به جرم علاقه به تماشای فوتبال رقم بخورد؟! آن هم در شرایطی که دیر یا زود باید برای جلوگیری از تعلیق فوتبال به زنان اجازه حضور در ورزشگاه ها داده شود.

عصر دوشنبه، ۱۱ شهریور گزارش خودسوزی زنی در مقابل یکی از دادسراهای تهران به اورژانس اعلام می‌شود. وقتی تیم‌های فوریت‌های پزشکی به محل اعزام می‌شوند، متوجه می‌شوند که این زن پس از خروج از دادسرا در حالی که فریاد می‌کشید و از موضوعی گلایه داشت با ریختن بنزین خودش را آتش زده است. کمی بعدتر این ماجرا ابعادی تازه پیدا کرد و مشخص شد، فردی که دست به خودسوزی زده، سحر نام دارد و یکی از هواداران استقلال است که هنگام ورود به ورزشگاه آزادی برای تماشای دیدار استقلال و العین، توسط ماموران بازداشت شده‌است.

واکنش سلبریتی ها به خودسوزی سحر

این اتفاق تلخ و سوختگی ۹۰ درصدی هوادار دختر استقلال سبب شد تا چهره‌هایی همچون وریا غفوری، مسعود شجاعی، پوریا پورسرخ و … واکنش نشان دهند و از ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه‌های فوتبال گلایه کنند.

پوریا پورسرخ در متن اعتراضی خود به سیاست‌های دوگانه در خصوص ورود زنان انتقاد کرد و نوشت: «سحر عزیز، ببخش که در حضور مقامات فیفا رژه حضور بانوان در استادیوم می‌گیریم و تو روی تخت بیمارستانی، سوخته از ارتکاب همان فعل»

وریا غفوری
وریا غفوری بازیکن تیم استقلال در صفحه شخصی خود نسبت به این حادثه واکنش نشان داد

رضا یونسیان، گزارشگر برنامه تازه‌تعطیل شده ۹۰ نیز در صفحه شخصی خود در فضای مجازی نوشت: «استادیوم رفتن در شان دختر ایرانی نیست، اما زندان رفتن در شان دختر ایرانی‌ست؟ دختر ایرانی زمانی خوب است که برای میتینگ‌های انتخاباتی در همان ورزشگاه شال تکان دهد؟»

اما بد نیست مروری داشته‌باشیم بر آنچه حول ورود یا عدم ورود زنان به ورزشگاه در یکی دو دهه اخیر در ایران گذشته‌است:

شکستن طلسم به دست بیگانه‌ها

در سال ۱۳۸۱ و در دوران سیدمحمد خاتمی و ریاست محسن صفایی‌فراهانی بر فدراسیون فوتبال، برای نخستین بار پس از انقلاب ۵۷، ۲۰ زن ایرلندی موفق شدند دیدار برگشت تیم ملی کشورشان مقابل ایران را از نزدیک و در ورزشگاه آزادی تهران تماشا کنند.

 زنان وارد می‌شوند

اما نخستین حضور زنان ایرانی در ورزشگاه فوتبال، ۳ سال بعد به وقوع پیوست. خرداد ۱۳۸۴ و چند روزی به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، برای نخستین بار برخی از زنان توانستند دیدار منتهی به صعود ایران به جام جهانی ۲۰۰۶ مقابل بحرین را از نزدیک تماشا کنند.

 دستور احمدی‌نژاد، مخالفت مراجع

یک سال پس از پیروزی محمود احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴، رییس دولت با ارسال نامه‌ای به رییس سازمان تربیت بدنی و وزیر کشور، خواستار فراهم شدن امکانات حضور زنان در ورزشگاه‌ها شد، اما این دستور، با اعتراض مراجع مسکوت ماند و پیگیری نشد.

دختران ریشو، روی سکوها

از سال ۱۳۹۲، پس از اینکه دختران علاقه‌مند به فوتبال دریافتند راهی قانونی برای حضور در ورزشگاه وجود ندارد، سعی کردند با گریم مردانه، از سد نیروهای انتظامی بگذرند و بازی تیم محبوب‌شان را از نزدیک ببینند. مشخص نیست نخستین دختری که توانست با چنین ترفندی از سد ماموران بگذرد، چه کسی و در چه زمانی بوده، اما در سال ۹۲، برای نخستین بار حضور یک دختر استقلالی در ورزشگاه آزادی برای تماشای دیدار استقلال و الهلال، به رسانه‌ها رسید.

از سال ۹۶ حضور گسترده دختران ریشو در ورزشگاه‌های مختلف ایران سبب شد تا نیروی انتظامی جدی‌تر از قبل برای برخورد با این افراد و ممانعت از حضورشان برنامه‌ریزی کند.

سال زنان و آزادی

خردادماه ۱۳۹۷ همزمان با حضور تیم ملی در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، اعلام شد علاقه‌مندان به حضور در ورزشگاه آزادی می‌توانند بازی‌های تیم ملی را از طریق اسکوربرد در این استادیوم تماشا کنند. هرچند مردان و زنان علاقه‌مند به تیم ملی به علت عدم صدور مجوز نتوانستند دیدار ایران مقابل مراکش را در آزادی ببینند، اما نهایتا پیگیری رییس جمهور سبب شد تا درهای آزادی بعد از مدت‌ها بالاخره به روی زنان باز شود.

گناه است، تمام!

دادستان کل کشور اما با انتقاد از این اتفاق گفت: «سزاوار جمهوری اسلامی نیست که مسئولان ورزشی زمینه ایجاد گناه در جامعه را فراهم کنند. وقتی خانمی به ورزشگاه می‌رود و با مردانی که با لباس ورزشی و نیمه عریان مواجه می شود، گناه اتفاق می‌افتد؛ به حریم خصوصی مردم کاری نداریم اما در مجامع عمومی کسی حق آسیب رساندن به حریم عمومی را ندارد. با هر مدیری که بخواهد بستر حضور بانوان در ورزشگاه را با بهانه‌های مختلف فراهم کند، برخورد می‌کنیم»

«خیریتِ» فینال

حضور پرسپولیس در فینال لیگ قهرمانان آسیا سبب شد تا دوباره سوژه حضور زنان در ورزشگاه که رییس جمهور ایران قول حلش را به رییس فدراسیون جهانی فوتبال داده‌بود، مطرح شود. در نهایت حضور اینفانتینو به عنوان مهمان ویژه این دیدار سبب شد تا حدودا هزار دختر پرسپولیسی البته به صورت گزینشی وارد ورزشگاه شوند و دیدار پرسپولیس-کاشیما را از نزدیک تماشا کنند.

ورود فیفا و اظهارات ضد و نقیض دولتی ها

هرچند مدیران و سران کشور بارها در خصوص ورود زنان به ورزشگاه‌ها اظهارنظرهای مختلفی داشته‌اند، اما به نظر می‌رسد با بیشتر شدن فشار از سوی فیفا، فوتبال ایران برای ادامه فعالیت بین‌المللی محکوم است به حضور زنان در ورزشگاه‌ها تن بدهد، چرا که اخیرا زمزمه های تعلیق فوتبال ایران به خاطر جلوگیری از حضور بانوان به ورزشگاه ها خبر ساز شد و حالا با خودسوزی دخر آبی ماجرا شکل جدی تری به خود گرفته است. در چنین شرایطی از یک طرف قرار است برخی از اعضای فیفا به همین منظور به ایران سفر کنند و از طرفی اظهارات ضد و نقیضی در بین اهالی دولت در مورد حضور زنان در ورزشگاه ها به چشم می خورد.

حضور اینفانتینو به عنوان مهمان ویژه این دیدار سبب شد تا حدودا هزار دختر پرسپولیسی البته به صورت گزینشی وارد ورزشگاه شوند و دیدار پرسپولیس-کاشیما را از نزدیک تماشا کنند

محمود واعظی، رئیس دفتر رئیس‌جمهور، درباره خودسوزی و مرگ سحر خدایاری و موضوع ورود زنان به ورزشگاه گفت: چون طرفداران تیم‌ها علیه یکدیگر دشنام می‌دهند و درگیری وجود دارد «حضور زنان در ورزشگاه به مصلحت نیست!» اما علی ربیعی، سخنگوی دولت، بدون آن که خبر جدیدی از گشایش گره ورزشگاه ها برای حضور زنان بدهد، بار دیگر تکرار کرد که زیرساخت‌ها در ورزشگاه ها آماده است و زنان می‌توانند در «بازی‌های ملی» به ورزشگاه‌ها بروند. این همان موضوعی است که دولت، پس از ضرب الاجل فیفا، از اجرایی شدن آن خبر داده بود.

ورود زنان به ورزشگاه با شرکت در انتخابات؟!

اما در سوی دیگر، حسن روحانی نیز در جلسه هیئت دولت اگر چه به طور مستقیم به موضوع خودسوزی سحر خدایاری و ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه‌ها اشاره نکرده است اما رسیدگی به خواسته‌ها و حقوق زنان و کارگران را منوط به شرکت در «انتخابات مجلس و ریاست جمهوری» کرده است. ادعای حسن روحانی در شرایطی است که او وعده‌های انتخاباتی خودش از جمله «ورود زنان به ورزشگاه‌ها» را عملی نکرده است. او که حتی وعده داده بود در کابینه خود از یک وزیر زن استفاده کند تا به امروز در دولت خود نیز سهمی به زنان نداده است.

پای سخن مردم

در برابر شوک خودسوزی سحر خدایاری چند نوع دیدگاه در بین عامه مردم شکل گرفت که جای بحث و بررسی بیشتر دارد. گروهی همچنان معتقدند درد جامعه رفتن به ورزشگاه نیست و دخترانی که تیپ پسرانه میزنند و با ریش وارد ورزشگاه می شوند، به اصطلاح خوشی زیر دلشان زده. عده ای دیگر این حق را برای بانوان قائلند اما اعتقاد دارند به علت بدرفتاری ها و الفاظ رکیک در ورزشگاه ها کماکان شرایط ورود آنان به ورزشگاه فراهم نیست و نباید انتظار داشته باشند که با وضعیت موجود در ورزشگاه حضور یابند.

دسته سوم هم اعتقاد دارند که حضور بانوان و مردان توامان در ورزشگاه به اخلاقیات دینی ضربه می زند و باعث ناهنجاری می شود. در این میان هم دسته ای هستند که اعتقاد دارند حضور بانوان در ورزشگاه یک حق اولیه است و هیچ قانونی آن را نقض نکرده است، ضمن اینکه این اتفاق می تواند منجر به سالم شدن محیط ورزشگاه ها شود. این گروه به سایر کشورهای حوزه خلیج فارس اشاره می کنند که بانوان در کنار مردها بدون هیچ چالشی به تماشای فوتبال می نشینند.

سه نکته از ماجرای ورود زنان به ورزشگاه ها

نگارنده نیز ضمن هم کلامی با گروه اخیر اعتقاد دارد که در درجه اول دولت باید به جای وعده دادن های عجیب و غریب به دنبال تحقق قول و قرارهای قبلی خود باشد نه اینکه باز هم همه چیز را به انتخابات موکول کند. البته قبل از هر چیز شاید لازم باشد با اعضای هیئت دولت صحبت هایشان را هماهنگ کنند تا آقای ربیعی و واعظی اظهارات متناقضی نداشته باشند.

نکته دوم اینکه تعلیق فوتبال ایران این روزها بد جوری فیفا را قلقلک می دهد و با ادامه ممانعت از حضور بانوان به ورزشگاه و یا ورود فرمالیته و گزینشی بانوان می توان آینده نامبارکی را برای این فوتبال که در حال حاضر تنها سرگرمی بسیاری از جوان هاست، پیش بینی کرد؛ بنابراین اگر می خواهیم فوتبال در کشور ما به حیات خود ادامه دهد، چاره ای جز به رسمیت شناختن حقوق بانوان نداریم.

کاریکاتوری از طراحی سوری که این روزهای به مناسبت خودسوزی سحر خدایاری در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود

نکته سوم در رابطه با موضوعات فرهنگی ورزشگاه هاست. بی شک هیچ کس نمی تواند منکر فضای نامناسب فرهنگی حاکم بر ورزشگاه ها شود اما یادمان باشد که اولا در محیط هایی که بانوان حضور داشته اند، استفاده از الفاظ زشت و نامناسب توسط سایرین به حداقل رسیده است و اتفاقا همین مردم سال گذشته که بازی پرسپولیس مقابل السد با تاسوعای حسینی مقارن شده بود و عده ای مخالف برگزاری این بازی در چنین روزی بودند، با حضور در ورزشگاه به شکل زیبایی عزاداری کردند تا نشان دهند که هنوز هم دغدغه موضوعات دینی و فرهنگی جامعه را دارند. علاوه بر این همین مردم در بازی فینال باشگاه های آسیا بین پرسپولیس و کاشیما که با حضور دو هزار از بانوان همراه بود، کوچگترین مشکلی ایجاد نکردند و نحوه رفتارشان رییس فیفا را به تعجب وا داشت. باور کنید راه ندادن بانوان به استادیوم بیشتر از آنکه بر علیه حقوق زنان باشد توهین به شخصیت مردانی است که به استادیوم می روند.

فرهنگ را باید در اجتماع تجربه و نهادینه کرد. اینکه انتظار داشته باشیم در اولین گام و بلافاصله مردان ما در مواجهه با حضور بانوان در ورزشگاه ها به شکل احسن برخورد کنند، انتظار منطقی نیست چون تجربه چنین شرایطی را ندارند. از طرفی قصاص قبل از جنایت هم با هیچ مکتب و مرامی همخوانی ندارد. اما سوال این است که آیا واقعا قرار است با حضور بانوان اتفاقی تلخ تر از خودسوزی یک دختر به جرم علاقه به تماشای فوتبال رقم بخورد؟! آن هم در شرایطی که دیر یا زود باید برای جلوگیری از تعلیق فوتبال به تمامی زنان اجازه حضور در ورزشگاه ها داده شود اما چه خوب است که خواسته مردم مان را بر نامه های تهدید آمیز فیفا ارجح بدانیم.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید !

دسته‌ها

Footer